Budhismaj rakontoj/Kapro savinta pastron

El Vikifontaro
Salti al navigilo Salti al serĉilo

18. Kapro Savinta Pastron

  [Senscieco]

  Iam antaŭ longa tempo estis tre fama pastro de antikva religio. Li certis, ke estis taŭga tago por plenumi ritan ceremonion oferi kapron. Pro sia senscieco li pensis, ke tio estas ofero postulata de la dio.

  Li havigis al si taŭgan kapron por la ofera ceremonio. Li ordonis siajn servistojn porti la kapron al sankta rivero por ĝin bani kaj ornami per florkronoj. Poste, ili sin banis kiel parto de la sinpuriga proceso.

  Atinginte la riverbordon, la kapro subite komprenis, ke ĝi estos neeviteble mortigita. Ĝi ankaŭ eksciis pri siaj pasintaj naskiĝoj, mortoj kaj renaskiĝoj. Ĝi konsciis, ke ĝi ricevos la lastan rezulton de sia pasinta fikonduto. Do ĝi eligis laŭtan ridegon en la kapra maniero, similan al frapado de cimbaloj.

  Dum la ridado, ĝi konsciis pri alia fakto, ke la pastro suferos la saman teruran rezulton pro sia malsaĝo mortigi ĝin. Do ĝi ekploregis tiel laŭte kiel ĝi ridegis.

  La servistoj sin banantaj en la sankta rivero unue aŭdis la ridegon, kaj poste la ploregon. Ili ekmiris pri tio, kaj demandis la kapron: "Kial vi ridegis tiel laŭte kaj ankaŭ ploregis same brue? Kio estas la kaŭzo de tio?" La kapro respondis: "Mi sciigos vin pri la kialo, sed nur dum ĉeesto de la pastro via mastro."

  Pro granda scivolemo, ili senprokraste portis la oferotan kapron al la pastro. Ili informis lin pri la okazaĵo. La pastro ankaŭ estis scivola. Li demandis la kapron respektoplene: "Kial vi ridegis tiel laŭte kaj poste ploregis same laŭte, sinjoro?"

  Rememorante siajn antaŭajn vivojn, la kapro respondis: "Antaŭ longa tempo ankaŭ mi estis pastro same kiel vi, bone edukita en ofera ceremonio de la religio. Mi opiniis, ke oferi kapron estis necese al la dio, kiu benos la aliajn kaj ankaŭ min mem en niaj estontaj renaskiĝoj. Sed la vera rezulto de mia konduto estis tio, ke en ĉiu el miaj sekvaj 499 vivoj mi suferis de senkapiĝo."

  "Kiam vi pretigis min kiel la oferaĵon hodiaŭ, mi konsciis, ke hodiaŭ estos la 500-a fojo de mia senkapiĝo. Poste mi tute liberiĝos el la rezulto de mia malbona konduto antaŭ longa tempo. Mi ridegis nedeteneble pro la ĝojego."

  "Poste, mi subite konsciis, ke vi, la pastro, ripetos la saman malbonan konduton, kaj suferos la teruran senkapiĝon en ĉiu de viaj sekvaj 500 vivoj! Do pro miaj kompato kaj simpatio, mia ridego sin turnis en ploregon."

  La pastro timis, ke pravas la diro de la kapro, do li diris: "Bone, sinjoro Kapro. Mi ne mortigos vin." La kapro respondis: "Estimata pastro, eĉ se vi ne mortigos min, mi scias, ke hodiaŭ mi perdos mian kapon kaj liberiĝos finfine el la rezulto de mia antaŭa fikonduto."

  La pastro diris: "Ne timu, mia bona kapro. Mi protektu vin laŭ mia eblo kaj persone garantiu al vi, ke neniu damaĝos vin." Sed la kapro respondis: "Ho, pastro. via protekto estas tro malforta kompare kun la forto de la rezulto kaŭzita de mia fikonduto."

  La pastro rezignis la decidon pri la ofera ceremonio, kaj ne plu volis mortigi la senkulpajn bestojn. Li liberigis la kapron, kaj kune kun siaj servistoj, sekvis ĝin por protekti ĝin de la eventuala danĝero.

  La kapro iris en rokecan lokon. Ĝi vidis kelkajn freŝajn foliojn sur branĉo, kaj etendis sian kolon por atingi ilin. Eskteratende okazis  subita tondroŝtormo de kie oni ne sciis. Fulmo trafis supre pendantan rokon, kaj detranĉis akran rokpecon. la falinta rokpeco hazarde dehakis la kapon de la kapro! Ĝi tuj mortis, kaj la tondroŝtormo ankaŭ malaperis.

  Informiĝinte pri la stranga afero, centoj da proksimaj homoj venis al la loko. Neniu komprenis pri la stranga okazaĵo.

  Estis feo loĝanta en proksima arbo. Li vidis la tutan okazaĵon. Li flugis leĝere en la superan aeron kaj ekinstruis ilin, dirante: "Rigardu, kio okazis al la kompatinda kapro. Tio estis rezulto de bestmortigado. Ĉiuj vivestaĵoj naskiĝas, suferas pro la malsano, maljuniĝo kaj morto. Ĉiuj deziras daŭre vivi, anstataŭ morti. Ne prenu tion ordinara, ke iuj mortigas la aliajn. Tio kaŭzos suferon ankaŭ al la mortiganto ambaŭ en la nuna kaj sennombre estontaj vivoj."

  "Ne sciante, ke ĉiuj malbonaj kondutoj kaŭzos rezulton al la farantoj, iuj daŭre mortigas kaj akumulas pli da sufero al si mem en la estonteco. Ĉiufoje kiam ili mortigas, parto de ili devas ankaŭ perdi la nunan vivon, kaj ilia sufero daŭros eĉ pro la renaskiĝoj en la inferaj mondoj!"

  Tiuj, kiuj aŭdis la feon, sin opiniis fortunaj. Ili rezignis la malsaĝan mortigadon, kaj ekĝuis feliĉon ambaŭ en tiu ĉi vivo kaj en la estontaj vivoj.

  La moralinstruo estas: Eĉ religio povas fariĝi fonto de malsaĝo.