Budhismaj rakontoj/La granda ĉevalo Ĉioscia

El Vikifontaro
Salti al navigilo Salti al serĉilo

23, 24 La Granda Ĉevalo Ĉioscia

  [Kuraĝo]

  Iam Reĝo Brahmadato regis Benareson en Norda Hindio. Li havis potencan ĉevalon, kiu naskiĝis en Sindho situanta en Hindia Rivervalo de Okcidenta Hindio. Fakte, ĝi estis iluminiĝinto.

  Ĝi estis ne nur granda kaj forta, sed ankaŭ saĝa kaj inteligenta. Kiam ĝi estis ankoraŭ juna, oni rimarkis, ke ĝi ĉiam komprenis la deziron de la rajdanto sen ordono. Do ĝi estis nomata Ĉioscio.

  Opiniante, ke ĝi estas la plej bona el la reĝaj ĉevaloj, oni bredis ĝin plej bone kaj tenis ĝian ornamitan selon ĉiam pura kaj bela. Ĉevaloj estas fidelaj al sia mastro. Ĉioscio estis precipe lojala kaj dankema al la reĝo, ke ĝi estas bone prizorgita. Ĉioscio estis la plej kuraĝa el ĉiuj reĝaj ĉevaloj, do la reĝo respektis kaj fidis ĝin.

  Foje, sep najbaraj reĝoj kuniĝis por milite ataki la reĝon Brahmadato. Ĉiu el la reĝoj kondukis kvar grandajn armeojn: elefantan kavalerion, ĉevalan kavalerion, ĉaran kavalerion kaj infanterion de soldatoj. La urbon de Benareso ili ĉirkaŭis kune kun siaj armeoj.

  La reĝo Brahmadato kunvenigis siajn ministrojn kaj konsilantojn pri defendo de la regno. Ili proponis: "Ne subiĝu. Ni batalos por defendi nian altan pozicion. Sed vi ne rajtas riski partopreni en la milito unue. Anstataŭe, sendu la ĉampionon de ĉiuj kavaliroj al la milito. Nur iru se li malvenkos."

  Do la reĝo venigis la ĉampionon kaj demandis lin: "Ĉu vi kapablas superi la sep reĝojn?" La ĉampiono respondis: "Se vi permesos min rajdi Ĉioscion, la plej kuraĝan, saĝan kaj fortan ĉevalon, mi kapablos venki en la milito." La reĝo konsentis kaj diris: "Mia ĉampiono, en la tempo de danĝero mi konfidas la sekurecon de la regno al vi kaj Ĉioscio. Prenu ĝin se vi bezonas."

  La ĉampiono iris al la reĝa ĉevalejo. Li ordonis, ke oni bredu Ĉioscion bone kaj vestu ĝin per kiraso bele ornamita. Poste li respekte riverencis al la ĉevalo kaj grimpis sur la belan selon.

  Ĉioscio sciis pri la situacio. Ĝi pensis: "La sep reĝoj venis ataki mian regnon kaj mian reĝon, kiu bredis, prizorgis, kaj fidis min tiel bone. Ne nur la sep reĝoj, sed ankaŭ iliaj potencaj armeoj minacas mian reĝon kaj ĉiujn homojn en Benareso. Mi ne lasos ilin venki, sed mi ne permesos la ĉampionon mortigi tiujn reĝojn. Alie ankaŭ mi dividos la malbonan konduton forrabi vivon de aliaj por venki en ordinara milito. Anstataŭe, mi instruos al ili novan metodon. Mi kaptos ĉiujn el la sep reĝoj sen mortigo. Tio estos vere granda venko."

  Ĉioscio diris al la rajdanto: "Sinjoro Kavaliro, ni venku la militon per nova metodo sen mortigi vivon. Vi kaptu nur unu reĝon ĉiufoje, kaj restu firme sur mia dorso. Mi trovu la veran vojon tra la malamikoj. Rigardu min dum vi rajdos. Mi montros al vi la superan kuraĝon alian ol la mortigan metodon en la pasinteco."

  Dirante pri la "nova metodo": "la vera vojo" kaj "la supera kuraĝo", la nobla ĉevalo ŝajne fariĝis pli granda ol sia staturo. Ĝi sin levis majeste kun la fortaj postaj kruroj sur la tero, kaj suben rigardis ĉiujn malamikojn ĉirkaŭ la urbo. Ĉiuj koncentris sian rigardon sur la majestan ĉevalon. Tertremis kiam ĝiaj antaŭaj hufoj revenis sur la teron. Li tuj sturmis en la mezon de la kvar armeoj de la unua reĝo. Ŝajne ĝi havis rapidecon de fulmo, forton de cent elefantoj kaj gloran memfidon de bravulo el alia mondo.

  La elefantoj neniam vidis tian ĉevalon kian Ĉioscio, do la elefanta kavalerio retiriĝis pro timo. La ĉevaloj sciis, ke el siaj parencoj tiu ĉi ĉevalo estas la vera kompetenta mastro de ili, do la ĉevala kavalerio kaj ĉara kavalerio staris kviete kaj klinis sian kapon kiam la grandulo preterpasis. La soldatoj de la infanterio diskuris kiel muŝoj blovitaj de forta vento.

  Apenaŭ la unua reĝo komprenis, kio okazis, li jam estis facile kaptita kaj portita en la urbon de Benareso. Kaj tio okazis al la dua, tria, kvar kaj kvina reĝoj.

  La sesa reĝo estis kaptita en la sama maniero, sed unu el liaj lojalaj protektantoj saltis el la kaŝejo, kaj pikis sian spadon en la korpoflankon de la brava Ĉioscio. Kun sango fluanta el la vundo, ĝi portis la ĉampionon kaj la kaptitan sesan reĝon en la urbon.

  Kiam la ĉampiono vidis la seriozan vundon de la ĉevalo, li ne plu aŭdacis rajdi la malfortan Ĉioscion por kontraŭbatali la sepan reĝon. Do li ekvestis kirason al alia potenca milita ĉevalo, kiu estis ĝuste tiel granda kiel Ĉioscio.

  Vidinte tion, kvankam en granda doloro pro la mortiga vundo, Ĉioscio pensis: "La ĉampiono jam perdis sian kuraĝon tiel rapide. Li ankoraŭ ne komprenis la veran naturon de mia potenco-- la saĝo, ke la vera paco estas nur gajnita per pacaj metodoj. Li klopodos venki la sepan reĝon kaj liajn armeojn en ordinara metodo, rajdante ordinaran ĉevalon."

  "Post la unuaj paŝoj abstinigi mortigadon de vivestaĵoj, mi ne rajtas ĉesi duonvoje. Alie mia granda klopodo por instrui novan metodon vaniĝos kiel fadeno falinta en akvon!"

  La granda ĉevalo Ĉioscio diris al la ĉampiono: "Sinjoro Kavaliro, la sepa reĝo kaj liaj armeoj estas la plej potencaj el ĉiuj. Rajdante ordinaran ĉevalon, eĉ se vi mortigos milojn da soldatoj kaj bestoj, vi ne povos venki. Mi, el potenca raso de Sindhaj ĉevaloj, estas nomata Ĉioscio. Nur mi povas trairi ilin sen damaĝo al ili kaj preni la sepan reĝon viva!"

  La ĉampiono rekolektis sian kuraĝon. La brava ĉevalo perforte sin starigis malgraŭ la granda doloro. Kun la fluanta sango, ĝi henis kaj sin trudis tra la kvar armeoj. La ĉampiono kaptis la sepan militeman reĝon. Ĉiuj sur la vojo sintiriĝis por eviti la vundiĝon. Vidante, ke la sep reĝoj estis kaptitaj, ĉiuj soldatoj demetis sian armilon kaj petis paciĝon.

  Konsciante, ke la granda ĉevalo Ĉioscio ne povos travivi la nokton, Reĝo Brahmadato iris al ĝi. Li bredis la ĉevalon ekde ĝia ideco, do li amis ĝin treege. Kiam li vidis, ke la ĉevalo estas mortanta, liaj okuloj plenis de larmoj.

  Ĉioscio diris: "Mia Moŝto. Mi servis vin sufiĉe bone. Mi estis supera kaj montris novan metodon. Nun vi devas garantii mian lastan peton. Ne mortigu tiujn sep reĝojn eĉ se ili faris eraron kontraŭ vi. Sanga venko semos alian militon. Pardonu ilian atakon al vi. Lasu ilin reiri al sia regno, ke vi vivu en paco ekde nun."

  "Kian ajn rekompencon vi donos al mi, donu tion al la ĉampiono anstataŭe. Estu ne nur bonkonduta, sed ankaŭ malavara. Vin tenu je la vero, kaj ne plu mortigu vivestaĵojn. Regu vian regnon per justeco kaj kompatemo."

  Dirinte tion, ĝi fermis la okulojn kaj faris la lastan elspiron. La reĝo eksplodis de ploro, kaj ĉiuj malĝojis pri ĝia forpaso. Kun granda honoro ili bruligis la korpon de la granda ĉevalo Ĉioscio, la iluminiĝinto.

  Reĝo Brahmadato alvenigis la sep reĝojn. Ankaŭ ili honoris la Grandulon, kiu venkis ilian fortajn armeojn sen verŝi sangon krom la sian. Kiel memoro al ĝi, ili ĵuris pri eterna paco. Tiuj sep reĝoj kaj la reĝo Brahmadato neniam militis plue.

  La moralinstruo estas: La pacon oni gajnas nur per pacaj metodoj.