Budhismaj rakontoj/Malgranda reĝido Senpatro

El Vikifontaro
Salti al navigilo Salti al serĉilo

7. Malgranda Reĝido Senpatro

  [La Forto de la Vero]

  Iam antaŭe, la Reĝo de Benareso piknikis en arbaro. Li estis absorbita de la belaj floroj, arboj kaj fruktoj. Dum sia aprecado de la bela pejzaĝo li malrapide iris pli kaj pli profunden en la arbaron. Post nelonge, li konsciis, ke li estas sola for de siaj akompanantoj.

  Tiam li aŭdis dolĉan voĉon de juna virino. Kantante ŝi kolektis brullignon. Por forpeli la timon de soleco, la reĝo sekvis la belan kanton. Kiam li proksimiĝis al la virino, li trovis, ke ŝi estas ĉarma kaj juna, kaj tuj enamiĝis al ŝi. Ili fariĝis amantoj, kaj la reĝo gravedigis la junulinon.

  Poste li eksplikis, ke li perdiĝis en la arbaro, kaj konvinkis ŝin, ke li fakte estas la reĝo de Benareso. Ŝi montris al li la direkton al la palaco. La reĝo donis al ŝi sian valoran signitan ringon dirante: "Se vi naskos knabinon, vendu tiu ĉi valoran ringon kaj uzu la monon por varti ŝin. Se nia infano estos knabo, prenu lin al mi kune kun tiun ĉi ringo kiel atesto." Dirinte, li revenis al Benareso.

  Je la ĝusta tempo la junulino naskis amindan knabon. Kiel simpla kaj timema virino, ŝi ne aŭdacis konduki sian filon al la fremda kortego de Benareso, sed ŝi tenis ĉe si la signitan ringon de la reĝo.

  En pluraj jaroj, la infano fariĝis knabeto. Kiam li ludis kun aliaj infanoj en la vilaĝo, ili insultis, molestis lin, kaj eĉ iniciatis baton al li. Ĉar lia patrino ne edziniĝis, la aliaj infanoj humiligadis lin. Ili kriis al li: "Senpatro! Senpatro! Via nomo estu Senpatro!"

  Kompreneble la knabeto sentis honton kaj malĝojon pro tio. Li ofte kuris hejmen kaj ploris ĉe sia patrino. Iutage, li diris al ŝi, kiel la aliaj infanoj kriis al li: "Senpatro! Senpatro! Via nomo estu Senpatro!" Lia patrino respondis: "Ne hontu, mia filo. Vi ne estas ordinara knabo. Via patro estas la reĝo de Benareso!"

  La knabeto surpriziĝis. Li demandis sian patrinon: "Ĉu vi havas ateston por tio?" Ŝi do diris al li, kiel lia patro donis al ŝi signitan ringon, kaj kiel li volis, ke ŝi konduku la infanon al li se ĝi estos knabo, kun la ringo kiel atesto. La knabeto proponis: "Ni iru tien". Pro la okazaĵo, ŝi konsentis kaj ili ekvojaĝis al Benareso je la sekva tago.

  Kiam ili atingis la palacon, la pordisto informis al la reĝo, ke virino kun sia malgranda knabo volas viziti lin. Ili iris en la kortegan halon, kie estas plena je reĝaj ministroj kaj konsilantoj. La virino atentigis la reĝon pri ilia kuniĝo en la arbaro. Poste ŝi diris: "Via Majesta Moŝto, jen via filo."

  La reĝo sentis honton antaŭ ĉiuj gesinjoroj en la halo kvankam li sciis bone, ke la virino diris veron. Li diris: "Li ne estas mia filo!" La patrino de la knabeto montris la signitan ringon kiel ateston. La reĝo denove hontis kaj rifuzis agnoski la veron dirante: "Tio ne estas mia ringo!"

  Tiam la kompatinda virino pensis: "Mi havas neniajn atestanton kaj atestilon por pruvi kion mi diris. Mi havas nur kredon al la forto de la vero. Ŝi do diris al la reĝo: "Mi ĵetu la knabeton en la aeron. Se li vere estas via filo, li restu en la aero senfale. Se li ne estas via filo, li falu sur la plankon kaj mortu!"

  Ŝi subite kaptis la knabeton je la piedoj kaj ĵetis lin en la aeron. Ho! La knabo sidis kruckrure kaj pendis en la aero senfale. Ĉiuj povis diri nenion pro surpriziĝo. Sidante supre en la aero, la malgranda knabo diris al la majesta reĝo: "Mia Moŝto, mi vere estas via filo. Vi prizorgas multajn homojn, kiuj havas nenian rilaton kun vi. Vi eĉ prizorgas sennombrajn elefantojn, ĉevalojn kaj aliajn bestojn. Sed vi ne volas prizorgi kaj varti min, vian propran filon. Bonvolu prizorgi min kaj mian patrinon!"

  Aŭdinte tion, la reĝo sobriĝis el sia vanta digno. Li estis humiligita de vero pri la knabeto. Li etendis siajn brakojn kaj diris: "Venu al mi, mia filo. Mi prizorgu vin."

  Mirigite de la eksterordinara afero, ĉiuj en la halo etendis siajn brakojn. Ili ankaŭ petis la pendantan knabeton veni al si, sed li rekte sinĵetis en la sinon de sia patro. Kun la filo sidanta sur sia genuo, la reĝo anoncis, ke li kronos la knabeton kiel reĝidon kaj lian patrinon kiel unu el siaj reĝinoj.

  Tiel, la reĝo kaj ĉiuj korteganoj lernis pri la forto de la vero. Benareso famkonatiĝis kiel la regno de paco, honesto kaj justo. Kiam la reĝo forpasis, la kreskiĝinta reĝido volis montri al la popolanoj, ke ĉiuj devus esti respektindaj, kaj li donis al si mem oficialan nomon "Reĝo Senpatro" . Li regis la regnon en maniero justa kaj indulgema.

  La moralinstruo estas: La vero ĉiam estas pli forta ol la mensogo.