Melodioj

El Vikifontaro
Iri al: navigado, serĉi
Nokte Indekso : Melodioj (1912)
de Wiktor Elski
Amaj folietoj
Aperis en Unuaj agordoj.



                 I.
Muzikon aŭdas koro
Kaj tremas kun fervoro
Pro ĝia sankta ton',
Pro ĝia forta son',
Kaj rava melodio
Enfalas per radio
De la balzamodor'
    Al mia kor'.

Muziko sonas, sonas,
Pacigon ian donas,
Pacigon al anim',
Al plenda, ho, sen lim',
Animo ravas, fluas
En ravo, dume bruas
La sono de l' esper'
    Kun forta ver'.

Muziko kara mia,
Muziko ĉarma, dia,
Vi sonu plu por mi,
Parolu vi al mi:
Pri la plejsanktaj horoj,
Pri la plej noblaj koroj
Tremantaj; la sorĉant'
    Ja via kant'.

Knabino mia kara
Aŭskultu: kiam mara
Aŭdiĝas forta bru',
En la muzik' vi plu
Atentu, kaj naturon
Vi sentos, tiam muron
Fortegan faros vi
    Por am', al mi.
                 II.
Aĥ, kiam vi ludis,
    mi sidis en ravo
Aĥ, kiarn vi ludis,
    en mi batis kor',
Aĥ, kiam vi ludis,
    la tuta enhavo
De l' mia animo
    ĉe vi estis for,
        vin aŭdante.
Aĥ, kiam vi ĉesis,
    leviĝis mi treme,
Mi manojn etendis
    post via person',
Aĥ, kiam vi ĉesis,
    kun koro enpreme
Pri l' mond' mi forgesis,
    en kor' bruis son'
        forkurante.
Kaj vi jam foriris,
    mi restis senmova,
Sen penso, sen volo,
    sen ia dezir',
Ĉar vi jam foriris...
    kaj min ĉionpova,
Senlima kaj prema
    ekkaptis sopir'
        korŝirante.
                 III.
Violona son' aŭdiĝas en ĝardeno
    Ĝi fluas jen solena
        Per larĝa ton,
Sur tero kuŝas mi, sub kap' kuseno
    El herba mol'. Sentplena
        Violona son'
        jen ĝi aŭdiĝas.
Sonora bru' parolas kaj murmuras,
    Kaj foje jam pereas
        Aere for,
Aŭ ĝi denove sonas kaj elkuras
    Per la kaskad', aŭ veas
        Per ĝem' de kor'.
        Mi enreviĝas.
                 IV.
Kiel kviete vi ludas, senteme,
Kiel malpeze ton' ĉiu elfluas,
Kiel ravige melodio bruas,
Kiel belege
    Kaj ĉarme sen fin',
Kiel aŭskultas mi kore, enpreme,
Kiel nerv' ĉiu vibradas pasie,
Kiel trem' kuras tra korpo radie,
Kiel fortege
    ravigas vi min.
    Kant' via la sorĉfaranto,
    Kant' via dolĉa lulanto
        Estas por mi.

Ludu, ne ĉesu, aŭskultos mi ĉiam,
De l' via ludado mi revos plejĝoje,
Aŭskultos mi tonojn, en kiuj milfoje
Sonas kriado
    aŭ paco sen voĉ'.


Kiel kviete ludadis vi iam,
Kiel mi amis vin iam tutkore...
Nun mi troviĝas de vi ie fore
Kaj kun ĝemado
    vin fluas riproĉ',

    Pro mia vivo malgaja
    Kaj pro estonto senmaja
        Ho, jam por mi.

                 V.
Ekludu!...
    La kordoj eksonu solene,
Kaj kanto ekfluu tra l' mond, senrevene,
    Ektremu la koro,
    Ektremu sentanta,
    Kaj forton de l' ploro
    La koron ŝiranta
Per kanto vi sendu al mond' senrevene.

Ekludu!...
    En mia la brusto mistero
Kreskadas interne al ia altvero,
    Al luma glor' ia,
    Al ia regado,
    AI ĝuo, al dia
    De l' mond' komprenado.
Per kanto klariĝos al mi tiu vero.

Ekludu!...
    Dum mia plenzorga vivado
En mi enkreskiĝis senlima sentado,
    Mi ĉies komprenis
    Doloron kaj ĝojon,
    Mi ĉiujn alprenis
    Sincere. La vojon
Mi trovis por homoj per mia sentado.