Paĝo:Don Juan aŭ la Ŝtona Festeno.djvu/26

El Vikifontaro
Salti al navigilo Salti al serĉilo
Ĉi tiu paĝo ne estas provlegita
— 28 —

Peĉjo

Mi volas, ke ci tiel faru, kiel oni faras, kiam oni tiel amas, kiel oni devas.

Ĉarlino

Ĉu mi ne amas cin tiel ankaŭ, kiel oni devas?

Peĉjo

Ne. Kiam tio estas, tio vidiĝas, kaj oni faras mil simiaĵojn al la personoj, kiam oni amas ilin bonkore. Rigardu la dikan Tomasinon, kiel ŝi malsaĝas pri la juna Rabeno: ŝi estas ĉiam ĉirkaŭ li por lin inciteti, kaj neniam lasas lin ripoze. Ĉiam ŝi faras al li ian ŝercaĵon, aŭ donas al li ian bateton pasante; kaj unu tagon, kiam li estis sidanta sur skabelo, ŝi subite ŝovis ĝin el sub li, kaj faligis lin, kiel longa li estas, teren. Je Dio, jen kiamaniere oni vidas la amantojn; sed ci ja, ci diras neniam vorton, ci estas ĉiam kvazaŭ vera lignoŝtipo; kaj eĉ se mi pasus dudekfoje antaŭ ci, ci ne ekmoviĝus por doni al mi la plej malgrandan baton aŭ diri al mi la plej malgrandan aferon. Ventron de Dio! tio ne estas bona, malgraŭ ĉio; kaj ci estas tro malvarma por la personoj.

Ĉarlino

Kion ci volas, ke mi faru? Mia humoro estas tia kaj mi ne povas min refandi.

Peĉjo

Kia ajn estas la humoro, tute egale. Kiam oni sentas amikecon por la personoj, oni ĉiam donas kelkan signeton de ĝi.

Ĉarlino

Fine, mi cin amas tiom multe, kiom mi povas, kaj se ci ne estas kontenta pri tio, ci devas nur ami iun alian.