senpotenca. Se ĝi estas grandega kaj vigla, estas tamen tre malfacile gin renversi estas metistaj dometoj, kiuj aspektas kvazaŭ etaj vilaoj. Ciun el ili, lueblaj por 2 gis 3% spes miloj, ĉirkaŭas granda plenaera ĝardeno. Ili estas sufice proksime al la fabrikejo, por spari vojaĝ tempon; sed la fabrikeja teritorio ne tuŝas ilin. Krom per sia malgrandeco ili ne distingigas de la domoj en la ricula kvartalo. Oni ĉi tie ankaŭ vidas la largajn kaj bone prizorgatan stratojn por sciigi la bonegan novaĵon al sia edzino kaj kaj ankoraŭ la grandajn, sendomajn terspacojn. Ne ofte okazas, ke revanto vidas siajn revojn tiel sendifekte efektivigantaj, S-ro Howard, loĝante en sia gardenurbo, povas vidi el sia domo la revojn, kiuj realiĝis. Rigardante al Letchworth kaj imagante en pensoj la gardenurbojn venon- tajn, por kiuj Letchworth estas la tipo, oni emas pensi, ke jen estas io atingita, io pli reala ol tio, kion faris iu nuntempa verkanto pri sociaj demandoj. Tre strange estas, ke S-ro Howard ĝis tiam, kiam la ideo pri gardenurboj venis al li, estis stenografiisto jetita en la malinteresajn raportojn de parlamentaj debatoj. Mi jam diris, ke S-ro Howard estas revanto, kaj simile al ĉiuj revantoj li ciam zorgadas pri siaj revaĵoj. Dum li kon- dukis min tra Letchworth, li subite senceremonie forlasis min, por konsili al juna laboristo, kie li povas trovi loĝejon. Mi pensis, ke li tute gesis min dum kelkaj minutoj, ĉar li staris en sia revurbo kaj observis la junan generacion, goje kurantan hejmen el la lernejo. Poste li turnis sin al mi kun peto pri pardono, kaj perlis en liaj okuloj, kiam li montris al la infanoj kaj de- mandis: „Kiom da tiaj etaj vivuloj savis la ĝarden urbo el la urbegaj kvartalaĉoj?" for- Kun permeso de la eldonistoj el la angla lingvo esperantigis Tagulo Sporto en Jamajko Dum unu jarsezono la mar-testudo cliras el la marfundo, fosas en la sablo per siaj naĝiloj profundan truon, naskas en ĝi siajn ovojn unu-ducent kaj poste ebenigas la teron. Ĉi tio okazas dum lunlumaj noktoj, Kvankam restas postsignoj, estas iom malfacile, trovi la gustan loketon, sub kiu la ovoj estas enterigitaj. Sercante ĉi tiujn ovojn, oni jetas pintigitan bastonon tien kaj tien; sed plejofte la ludo ne valoras la kandelon" En ĉi tiu sezono la enlanduloj sercas oka- zon, kapti testudojn, valorajn kaŭze de la viando kaj ŝelo. La eblaj kaptontoj garde stariĝas kasitaj kaj tuj, kiam ili vidas testudon sulice malproksime de la marrando, ili rapidas el sia kasejo por malhelpi, ke ĝi ree eniru la maron, kaj ili renversas gin. Sur gia dorso testudo estas Sinjoro, kiu loĝis en sia marborda bieno, estis fervora sportamanto. lam li promenadis vespere sur la marsablo ne tre malproksime de la marbordo kaj ekvidis testudon. Estis nur iom mallume. Tro frue", li pensis. Li reiris hejmen atendi la lunleviĝon. Si gratulis lin: Vi havas +bonŝancon, karulo." Inter la infanoj estiĝis ekscitego. Mi satas verdan la grason", diris unu el ili. „Mi preferas la viandon spicitan kaj bone bolintan", diris alia. Paĉjo", diris Vilejo, la plej aga kaabo, „post kiam vi estos senseliginta la testudon, donu al mi afable la ŝelon, kaj mi faros el gi veturilon por la pupoj de miaj fratinetoj." "Gekaruloj", diris ilia patrino, la kuiristino bone scias kuiri bongustan testudan supon, kaj morgau vi gustumos eksterordinare bonan tagmanĝon; sed ne faru tian bruon, mi havas kapdoloron." brileta, kaj la sinjoro ree eliris. Vilėjo iris kun Pasis du horoj. La luno ekleviĝis, klara kaj li. Ili devis cirkauri de la flanko kaj alproksimiĝi klinigantaj, sen bruo. La testudo ŝajnis tiel granda, ke unu homo sola ne povos renversi gin. La patro diris mallaŭte: Rapidu, Vilejo, kaj venigu la veturigiston!" Tiu baldaŭ alvenis, kaj post kiam ili ambaŭ rapidis, kvazaŭ la diablo estus mal- la sinjoro estis precize klariginta al li kion fari, antaú ili, kaj sin jetis sur kion? lignopece- gon nigran, aspektantan kiel testudo! iluziiĝojn. Ne maltrankviligu, Vilėjo kara, mi La patro diris: Ho ve, la vivo alportas sen acetos beletan veturileton por la pupoj. Sekigu viain larmojn, Kurage! Estu brava homo!"
Robert Elworthy
La grenadistoj
De Heinrich Heine
Du grenadistoj en Rusland'
Kaptite, Francujon revenis.
Kaj dum haltado en Germanland'
Malĝojon ilin ekprenis.
Ĉar ili aŭdis kun "ho ve!"
"Francujo estas perdita,
Batita, venkita la grandarme,
Kaj la imperiestro kaptita!"
Ŝiriĝis kuna dolora kri'
Ilia el koroprofundo.
La unu ĝemis: "Ve al mi,
Ho, kiom doloras la vundo!"
