Kras dank’ al tiu ludo nerv-malsanis, ŝvitis, kapdoloris elcerbigante movojn:
— Se li, se li iros tien, do mi — alien ; se li… Sed se-li-gata ĉiam estis li, ne la ĝendarmo.
Mi ne ludis kaj preferis esplori la ĉirkaŭaĵon aŭ renkonti vagonarojn.
2. Signal-letero
Ĵus estis alveturinta la alnorda vagonaro. Mi malrapide promenis apud ĝi. En ties finparto malfermiĝis la pordeto kaj al mi saltis alta homo, mallaŭte dirinte :
— Estu preta, Lod.
— Ĉiam.
(Tiumonate ni akceptis ĉi-kaŝparolon skoltan)
Kaj la homo rapidmove transdonis koverton :
— Regionkomitato ĝin sendas. Rivelu la tekston laŭ n-o 3.
Kaj li foriĝis.
La vagonaro ekgrincis. Mi min turnis al la stacikontoro kaj ekrimarkis la ĝendarmon. Rekta, kiel telegrafa fosto, li senmovis apud la kupra sonorilo. Streĉokule li min observis.
— Ĉu konatulon? Okazas, okazas. Kaj eĉ letereton?
Mi ekmiris:
— Konatulon? Kiam?
— Ĉu ne? Ĉu tiu altulo nur demandis: kie fluas bolakvo por pasaĝeroj?
