VI
Tuj kiam Kantamant akceptis la edziĝon de la Johanino kaj Frederiko, li ilin ankaŭ venigis, kaj, ilin beninte, sendis ilin al la senlima vojo de ilia feliĉo.
Tiam, li iris al la ĉambro de sia filo, por ke Karlo senprokraste konu la edziĝon de l’ geamantoj.
Sed la ĉambro estis malplena, kaj nur la deŝiritan paĝon vidis Kantamant sur la tablo, kaj li legis la lastajn versojn de sia inda filo.
Adiaŭoj al la amatino.
Tuj kiam mi vidis la cian belecon,
Ĝoje mia kor’ eksaltas;
Ci estas virino pli ĉarma ol ĉiuj:
Mi cin amas.
Tuj kiam mi vidis la cian amaton,
Pri doloro mi ekploris;
Mi perdos cin, kaj mi senfine suferos:
Ci lin amas.
Adiaŭ, ci la belulino amata;
Estu ci feliĉa per li.
Mi mortos; vi ambaŭ memoru, ke min mem
Mi oferis
Por ke ci, la kara, neniam suferu...
Dum Kantamant finis la legadon de tiuj versoj la servistoj alportis hejmen la dronigitan korpon de lia filo.
Kaj la geedzoj, foririntaj al aliaj landoj, neniam konis la sinoferon de tiu, kiu mortis, por ke ili neniam suferu.
