de l’ maro ŝi nomadis siaj amataj kokidoj kaj lasis ilin ludi sur sia granda sponga brusto.
„Mi jam scias, kion vi volas!“ diris la sorĉistino, „tre malsaĝe! Tamen via volo estos plenumita, ĉar ĝi ĵetos vin en malfeliĉon, mia bela reĝidineto. Vi volus liberiĝi de via fiŝa vosto kaj por tio havi du trabojn por la irado kiel la homoj, por ke la juna reĝido enamiĝu en vin kaj vi ricevu lin kaj senmortan animon!“ Ĉe tio ĉi la sorĉistino ridis tiel laŭte kaj malbele, ke la testudo kaj la serpentoj falis sur la teron. „Vi ne povis veni en pli oportuna tempo. Morgaŭ post la leviĝo de l’ suno mi jam ne povus al vi helpi ĝis ree pasus jaro. Mi kuiros al vi trinkaĵon, kun kiu vi ankoraŭ antaŭ la leviĝo de l’ suno devas naĝi al la tero, sidiĝi sur la bordo kaj eltrinki la trinkaĵon ; tiam via fiŝa vosto turniĝos en tion, kion la homoj nomas graciaj piedoj, sed ĝi doloras, ĝi estos al vi kiel se akra glava vin tranĉus. Ĉiuj, kiuj vin vidos, diros ke vi estas la plej bela homa estaĵo, kiun ili vidis. Restos al vi via facila flugetanta irado, nenia dancistino povos flirtadi tiel gracie kiel vi, sed ĉe ĉiu paŝo, kiun vi faros, vi sentos kiel vi paŝus sur akran tranĉilon. Se vi volas ĉion ĉi elteni, tiam nu al vi helpos!“
„Jes!“ diris la virineto de l’ maro kun tremanta voĉo kaj pensis pri la reĝido kaj pri la ricevota animo.
„Sed memoru“, diris la sorĉistino, „se vi unu fojon fariĝis homo, vi jam neniam pli povas refariĝi virineto de l’ maro! vi jam neniam pli povos sin mallevi tra la akvo al viaj fratinoj kaj al la palaco de via patro, kaj se vi ne akiros la amon de la princo, tiel ke li pro vi forgesu patron kaj patrinon, alligiĝu al vi per ĉiuj siaj pensaj kaj ordonu al la pastro ke tiu metu viajn manojn en la liajn tiel ke vi fariĝu edzo kaj edzino, tiam vi ne ricevos senmortan animon! Je l’ unua mateno post lia edziĝo kun alia via koro disŝiriĝos kaj fariĝos ŝaŭmo sur la maro.“
„Mi ĝin volas!“ diris la virineto de l’ maro kaj ŝi estis pala kiel la morto.
„Sed vi devas ankaŭ pagi al mi!“ diris la sorĉistino, „kaj ne malmulton mi postulas. Vi havas la plej belan voĉon el ĉiuj tie ĉi sur la fundo de l’ maro, per ĝi vi esperas tie ensorĉi la reĝidon, sed la voĉon vi devas doni al mi. La plej bonan, kion vi posedas, mi volas ricevi por mia kara trinkaĵo! Mian propran sangon mi ja devas doni por ĝi, por ke la trinkaĵo fariĝu akra kiel glavo ambaŭflanke tranĉanta!“
„Sed se vi prenos de mi mian voĉon“, diris la virineto de l’ maro, „kio do tiam restos al mi?“
„Via bela eksteraĵo“, diris la sorĉistino, „via flugetanta irado kaj viaj parolantaj okuloj, per kiuj vi jam povas malsaĝigi homan koron. Nu, ĉu vi perdis la kuraĝon? Eletendu vian malgrandan langon, kaj mi detranĉos ĝin por mia peno kaj vi ricevos la karan trinkaĵon!“
„Ĝi fariĝu!“ diris la virineto de l’ maro, kaj la sorĉistino metis la kaldronon, por kuiri la sorĉan trinkaĵon. „Pureco estas duono de vivo!“ ŝi diris kaj elfrotis la kaldronon per la serpentoj, kiujn ŝi kunligis en unu tuberon. Poste ŝi gratis al si mem la bruston kaj engutigis en la kaldronon sian nigran sangon. La vaporo formis la plej strangajn figurojn, tiel ke estis terure ilin vidi. Ĉiun momenton la sorĉistino metis novajn objektojn en la kaldronon, kaj kiam ĝi komencis bone boli, estis tute kiel se plorus krokodilo. Fine la trinkaĵo estis preta ; ŝi elrigardis kiel la plej klara akvo.
„Jen ricevu ĝin!“ diris la sorĉistino kaj detranĉis al la virineto de l’ maro la langon ; la virineto nun jam estis muta, povis jam nek kanti nek paroli.
„Se la polipoj volos vin kapti, kiam vi iros returne tra mia arbaro“, diris la sorĉistino, „ŝprucu sur ilin nur unu solan guton de tiu ĉi trinkaĵo, tiam iliaj brakoj kaj fingroj disfalos en mil pecojn!“ Sed tion ĉi la reĝidino ne bezonis, la po lipoj timigite sin retiris de ŝi, kiam ili vidis la brilantan frinkaĵon, kiu lumis en ŝia mano kiel radianta stelo. Tiel ŝi baldaŭ pasis la arbaron, la marĉon kaj la akvoturnejon.
Ŝi povis vidi la palacon de sia patro ; la torĉoj en la granda salono de dancado estis estingitaj ; tie certe jam ĉiuj dormis, tamen ŝi ne kuraĝis iri al ili nun, kiam ŝi estis muta kaj la koro volis disŝirigi al ŝi de malĝojo ; ŝi enŝteliĝis en la ĝardenon, derompis floron de la bedoj de ĉiuj siaj fratinoj, ĵetis al la palaco milojn da kisoj per la fingroj kaj leviĝis tra la mallume-blua maro supren.
La suno ankoraŭ ne estis leviĝinta, kiam ŝi ekvidis la palacon de la reĝido kaj supreniris sur la belega marmora ŝtuparo. La luno lumis mirinde klare. La malgranda virineto de l’ maro eltrinkis la brule akran trinkaĵon, kaj estis al ŝi kiel se ambaŭakra glavo trairus tra ŝia delikata korpo, ŝi perdis la konscion kaj falis kiel mortinta. Kiam la suno eklumis super la maro, ŝi vekiĝis kaj sentis fortan doloron, sed rekte antaŭ ŝi staris la aminda juna reĝido, kiu direktis sur ŝin siajn okulojn nigrajn kiel karbo, tiel ke ŝi devis mallevi la siajn, kaj tiam ŝi rimarkis, ke ŝia fiŝa vosto perdiĝis kaj ŝi havis la plej graciajn malgrandajn blankajn piedetojn, kiujn bela knabino nur povas havi. Sed ŝi estis tute nuda, kaj tial ŝi envolvis sin en siajn densajn longajn harojn. La reĝido demandis kiu ŝi estas kaj kiel ŝi venis tien ĉi, kaj ŝi ekrigardis lin per siaj mallumebluaj okuloj kviete sed ankaŭ tiel malgaje, ĉar paroli ŝi ja ne povis. Tiam li prenis ŝian manon kaj kondukis ŝin en la palacon. Ĉe ĉiu paŝo, kiun ŝi faris, estis al ŝi, kiel sorĉistino antaŭdiris, kiel se ŝi paŝus sur akrajn pinglojn kaj tranĉilojn, sed ŝi elportadis ĝin volonte. Sub la mano de la reĝido ŝi supreniris facile kiel akva veziko sur la ŝtuparo, kaj li kaj ankaŭ ciuj aliaj admiris ŝian gracian flugetantan iradon.
Multekostaj vestoj el silko kaj muslino estis nun donitaj al ŝi, en la palaco ŝi estis la plej bela el ĉiuj, sed ŝi estis muta, povis nek kanti nek paroli. Belaj sklavinoj, vestitaj en silko kaj oro, eliradis kaj kantadis antaŭ la reĝido kaj liaj gepatroj. Unu kantis pli agrable ol ĉiuj aliaj, kaj la reĝido aplaŭdis kaj ridetis al ŝi ; tiam la virineto de l’ maro fariĝis malĝoja, ŝi sciis, ke ŝi mem kantus multe pli bele. „Ho!“ ŝi diris al si mem, „se li nur scius, ke por esti ĉi li mi fordonis je eterne mian voĉon“!
Jen la sklavinoj ekdancis belegajn flugetajn dancojn sub la plej bela muziko : tiam la virineto de l’ maro levis siajn belajn blankajn brakojn, stariĝis sur la pintoj de l’ fingroj de l’ piedoj kaj ekflugetis sur la planko, dancante kiel ankoraŭ neniu dancis. Ĉe ĉia movo ŝia beleco pli multe elmontriĝadis, kaj ŝiaj okuloj parolis pli interne kaj pli profunde al la koro, ol la kantado de la sklavinoj.
Ĉiuj estis ensorĉitaj de ĝi, aparte la reĝido, kiu nomis la reĝidinon lia amata trovitino, kaj ŝi dancis senhalte, kvankam ĉiufoje, kiam ŝia piedo tuŝis la plankon, ŝajnis al ŝi kiel ŝi ekpaŝus sur akran tranĉilon. La reĝido diris, ke ŝi estu ĉiam apud li, kaj ŝi eĉ ricevis la permeson dormi sur velura kuseno antaŭ lia pordo.
Li lasis fari al ŝi viran vestaĵon, por ke ŝi povu akompanadi lin ankaŭ sur ĉevalo. Ili rajdadis tra la bonodoraj arbaroj, kie la verdaj branĉoj tuŝadis iliajn ŝultrojn kaj la birdetoj kantadis inter la freŝaj folioj. Ŝi levadis sin kun la reĝido sur la altajn montojn, kaj kvankam ŝiaj graciaj piedetoj sangadis, ŝi tamen ridadis je tio ĉi kaj sekvadis lin ĝis ili ekvidadis la nubojn preterflugantaj profunde sub ili, kiel se ĝi estus amaso da birdoj iranta al la fremdaj landoj.
En domo al la palaco de l’ reĝido ŝi iradis, kiam en la nokto la aliaj dormis, sur la larĝan marmoran ŝtuparon kaj malvarmigadis siaj brulantajn piedojn en la malvarma akvo de l’ maro kaj tiam ŝi pensadis pri siaj parencoj en la profundaĵo.
