“Vi estas tre feliĉa homo, kiu povas vojaĝi. Sed en Rusujo! Ĉe niaj heredaj malamikoj! Mi vere timas, ke mi Vin neniam revidos!“ — Tiel, proksimume, skribis al mi bona amiko, respondante la leteron, en kiu mi anoncis al li mian decidon veturi en Rusujon. Mi ridis, legante la infanajn liniojn. Mi ne havis tian timon. Tamen, mi devas konfesi, — se mi sincere parolas, — ke mi ne iris al la rusoj kiel al amikoj: mi iris Rusujon por ekvidi, mi pensis, popolon, kiu dank’ al ĝia ankoraŭ iom barbara kaj haltigita stato devas esti interesanta por mi, okcidenta europeano kaj, kvazaŭ, ano de unu el la plej kultivitaj nacioj de l’ mondo.
Kaj reveninte hejmen, kiun mi trovis prava, min mem, aŭ mian amikon, nu, eble, neniun el ambaŭ? Vi vidos.
Mi konis en la tuta Rusujo ne pli ol du, eble tri personojn, kaj la lingvo rusa estis al mi, kaj estas ankoraŭ nekonata kampa. Mia kunvojaĝanto estis — se eble — preskaŭ pli nekonanta. Kiel do ekriski traveturi landon fremdan, kies loĝantojn, lingvon kaj ĉiujn rilatojn mi tute ne konas? Sed la juneco estas esperanta, kaj poste: ni ambaŭ estas esperantistoj. Jen, vere, la unua igilo viziti Rusujon. Unu el la du—tri iom al mi konataj rusoj, ankaŭ esperantisto, invitis min fari viziton en Jalta, la “faŝonabla“ urbeto sur Krim, loĝi ĉe li kaj ricevi de li ĉion, kion mi bezonos
