vesperon, sinjoro, mi lasas vin kun viaj amikoj kaj reiras al mia soleco.”
Brown respondis: “Bonan vesperon,” kaj tuj poste, kun vera sincereco, esprimis siajn plej korajn dankojn ke oni lin savis el la manoj de tiu terura vidvino.
La vizitantoj estis du malnovaj kaj tre intimaj amikoj de Brown. Tuj kiam li ekvidis ilin enirantaj la ĉambron, li kuris al ili, kaj, premante samtempe manon de ĉiu, kun granda ĝojo li ekkriis: “Bonvenon, koran bonvenon, miaj karuloj.”
“Kio vin ĝenis?” demandis ambaŭ kune. “Ĉu io grava okazis?”
“Tute ne, tute ne!” li respondis gaje, “sed mi ĝojas vin revidi; sidiĝu, demetu la ĉapelojn, kaj nomu viajn trinkaĵojn.”
La du junuloj rigardis lin per okuloj plenaj de mirego; ŝajnis al ili, ke li suferas de neordinara ekscito, kaj kompreneble ili tre deziris scii la kaŭzon.
“Kion vi preferas, vinon, viskion aŭ kafon?”
“Dankon, mi trinkos kafon,” diris la pli juna viro.
“Mi ankaŭ,” respondis la alia.
Brown sonorigis, sed tiun ĉi fojon, la servistino envenis anstataŭ la sinjorino.
“Alportu kafon, mi petas,” diris Brown, ĝentile.
“Jes, sinjoro.”
Post la eliro de la knabino, unu el la amikoj ekkriis: “Nun, rakontu al ni, kio okazis.”
Brown, ĉiam iom silentema, ruĝiĝis kaj rigardis la aliajn timeme. Post momento, metinte antaŭ ilin cigarojn kaj cigaredojn, li diris malrapide kaj mallaŭte: “Estas nenio rakontinda krom tio, ke kiam vi forlasos tiun ĉi domon, mi intencas vin akompani.”
“Kial? Ĉu Sinjorino Snap havas intencon similan al tiuj de la aliaj dommastrinoj?”
“Bedaŭrinde, jes, sed, se eble, ŝi estas pli danĝera ol la aliaj.”
