«Mia admirata sinjoro Cova:
«Kian malican povon havas la alkoholo, kiu humiligas la homan racion mallevante ĝin al malsaĝeco kaj al krimo? Kiel ĝi povis kompromiti la mildan kondiĉon de mia temperamento en kverelo, kiu frenezigis mian langon, ĝis ofendi per vorto vian dignecon, kiam viaj meritoj trudas al mi altigan servutecon, kiu plenigas min per fiero?
«Se mi povus, publike, ĵeti min al viaj piedoj por ke vi surpaŝu min antaŭ ol pardoni al mi la riproĉindajn ofendojn, kredu min, ke mi ne malfruus por peti tiun gracon; sed ĉar mi havas nek la rajton eĉ proponi al vi tiun kontentigon, jen mi, inhibita kaj malsana, malbenante la pasintajn ofendegojn, kiuj, feliĉe, ne sukcesis eĉ ŝpruci sur vian merititan famon, kiun vi ĝuas.
«Ĉar mi estas malnobligita de miaj mispaŝoj, dum vi ne dignigas min per via bonvolemo, ne ŝajnu al vi stranga la bedaŭrinda kondiĉo, en kiu mi venas al vi, fariĝinta aĉa komercisto, kiu provas enkonduki en la regnojn de la poezio la proponon de burĝa negoco. Estas la okazo —kaj pardonu mian aŭdacon— ke nia bona amiko la sinjoro Zubieta ŝuldis al mi konsiderindajn sumojn, pro pruntita mono kaj pro varoj, kaj li pagis al mi per virbovo, kiuj troviĝas en la brutkorto, kaj kiujn mi tiam ricevis kun la atendo, ke vi eble bezonos ilin. Vidu ilin do, kaj se vi dignas doni al ili iun prezon, sciu ke mia plej granda gajno estos tiu de esti utila al vi en io.
«Kisas viajn piedojn, fervore, via malfeliĉa admiranto,
Barrera».
Antaŭ Clarita al mi estis donita ĉi tiu letero. La bubo, kiu alportis ĝin, vidis min paliĝi de kolero kaj li foriris singarde, antaŭ la malfruo de la respondo.
—Diru al tiu senhontulo, ke kiam li renkontiĝos sola kun mi, li scios kiel lia flatado finiĝos!
Dume, Clarita relegis la paperaĉon.
—Knabo, li diras al vi nenion pri tio, kion li ŝuldas al vi, nek pri la ponardvundo, nek pri la pafo; ĉar li estis tiu, kiu vundis vin. Tiun tagon, vidante vin alveni, li preparis la revolveron kaj grasigis la ponardeton. Atentu pri Miyán, la viro, kiun vi batis en la korto: tiu havas striktajn ordonojn. Kaj ĉu vi scias, ke Zubieta ŝuldas nenion al la kaŭĉukisto pro pruntitaj sumoj? Tiu ĉi donis al li por gardi kelkajn orpecojn, kun la konfido, ke mi ŝtelos ilin; sed la maljunulo enterigis ilin. Poste li fraŭdis lin per la ĵetkuboj, kiujn vi konas. Ĉiumatene li demandas al mi: “Ĉu vi jam elprenis de li la orajn monerojn? De tie mi donos al vi por la vojaĝo.
