—Malgrandan vundon, sed mi jam resaniĝis.
—Kaj kie estas mia brunulino?
—Via pafilo? Ĝi devas esti en la tendoj kun mia selo. Iru kaj depostulu ilin.
Kiam mi restis sola, kaj korŝira dubo trafis min: Ĉu Barrera estus reveninta al La Maporita? Mi igis, ke Mauco observu lin matene kaj vespere; sed ĉu la unukula dirus al mi la veron? Kaj mi pensis: ĉar Barrera razas sin, tio estas ĉar li scias, ke Alicia alvenas. Eble jes; eble ne.
Sed Alicia scius sin konduti. Cetere, tiu viro timis min. Kial mi ne forigu mian penson de lia persono kaj plene mergu min en la antaŭdiro de la feliĉa vizito? Se Alicia serĉis min, tio estis pro obeemo al la amo, kaj ŝi venos por rekonkeri min, por fari min ŝia por ĉiam, inter embaraso kaj akra konduto. Kun malforta akĉento, kun riproĉa tono, ŝi riproĉus al mi miajn mankojn; kaj por pligrandigi ilin, ŝi uzus tiun neforgeseblan kaj kutiman geston, per kiu ŝi sigelis sian buŝon, streĉante la lipojn por plenigi per graco la vangokavetojn. Kaj dezirante pardoni, ŝi ripegtus ke la pardono estas neebla, kvankam la plibonigo superus la intencon kaj la peton.
De mia flanko, mi ankaŭ ludigus mian lertecon por prokrasti al ŝi la momenton de la ĝema kaj repaciĝa kiso. De la bordo de la rivereto mi etendus al ŝi la manon ceremonie, por ke ŝi eliru de la pirogo, zorgante, ke ŝi rimarku la bandagon sur mia malsana brako, kaj poste mi rifuzus la urĝecon de ŝiaj demandoj: Ĉu vi estas vundita? Ĉu vi estas vundita?
—Ne estas io grava, sinjorino. Via paleco afliktas min!
Mi farus same, se mi alproksimiĝus al ŝia ĉevalo, se ili venus surtere.
Mi pensis montri min al ŝi, kiel ŝi ne vidis min tiam: kun ioma malzorgo en la vesto, la haroj malordigitaj, la vizaĝo malheligita de barbo, montrante la staturon de moska kaj laborema vireculo. Kvankam Mauco kutimis senhaŭtigi mian vizaĝon per sia tranĉilo por tranĉi ledojn, mi decidis ne uzi lin tiun tagon, por distingi min de mia rivalo.
Poste mi decidis foriri de la bieno sen atendi la virinojn, kaj aperi iun posttagmezon, konfuzita kun la bovgardistoj, alportante ĉe la vosto de la ĉevalidego ian kolereman virbovon, kiu persekutus min muĝante kaj ĵetus mian rajdaĵon teren, por ke Alicia, falante de paniko, vidu min submeti lin per la lanmantelo kaj ligi lin per unusola vost-movo, inter la admiro de la mirigita servistaro.
La mulato revenis de la tendoj kun la armilo kaj la selo.
—La sinjoro Barrera estis afliktita. Li dirris ke li ne sciis, ke ĉi tiuj aĵoj estis tie. Mi komprenis, ke ili sendos homojn por kapti la bestojn, kiuj foriris de ili.
—Mi malpermesas al vi tiun kunularon. Se vi ne volas iri sola, mi iros kun vi.
—Kie oni diris al vi, ke ili tranoktos?
—En Matanegra[1].
- ↑ Nigra Arbetaĵo.
