—Ĉi tie ni ne trovas akvon ie ajn. Kie estas fosaĵo kun malpura akvo estas apud tiuj sablaj dunoj.
Ni komencis transiri kelkajn grandegajn ter-pecojn de tero tiel seka kaj malmola, ke ĝi failis la hufojn de la rajdbestoj. Kaj estis necese antaŭeniri tie, ĉar la labirintaj kanalet-retoj etendis flanken siajn retojn de elĉerpitaj kanaloj, konataj nur de la tigro kaj de la serpento.
La trinkloko estis lageto de saleta kaj malklara akvo, tiel densa kiel siropo, malpurigita de la kvarpieduloj de la regiono. Vidante ĝin, mi sentis instinktan abomenon, sed Correa delogis min per la ekzemplo. Li kliniĝis super la piedingo, kaj de inter la piedoj de la soifantaj ĉevaloj li elprenis sian plenan kornon.
—Kovru ĝin per la tuko por ke ĝi servu kiel kribrilo.
Tiel mi faris plurfoje, forskuuante la bestetojn, kiuj bolis algluitaj al la malseka ŝtofo.
—Blankulo, tra ĉi tie iras fremdaj homoj. Jen estas la spuro de hufumita mulo, kaj tio ne estas lam leĝo en ĉi tiuj savanoj, kie ne estas ŝtono.
La mulato pravis, ĉar post mallonga distanco de la puto ni vidis du punktojn, kiuj moviĝis malproksime.
—Tiuj estas homoj, kiuj estas perditaj.
—Ŝajnas pli brutaro.
—Mi vetas, ke ili estas homoj.
Verŝajne ili estus vidintaj nin, ĉar ili rektiĝis al ni. Ni jam perceptis la ruĝan ombrelon de tiu, kiu venis antaŭe, afliktante la mulon per la piedingoj, envolvita en grandega litotuko, laŭ la maniero de la kamparanaj matronoj. Ni atendis ilin sub moriĉo<ref name="moriche"> kun egoisma ombro, kun scivolemo kaj singardemo.
Dum Correa rearanĝis la ŝarĝbestojn, alvenis la nekonataj uloj, salutante nin laŭtvoĉe:
—«Favoro al la justico, kiu estas perdinta!»
—Nun kaj ĉiam, respondis la naiva mulato.
—Montru al ni la vojon al la Granda Bieno. Ĉi tiu doktoro estas juĝisto de Orocué, kaj mi, lia portempa sekretario, krome sperta gvidisto.
Aŭdante lin, mi demandis al li, ĉu tiu oficisto estis tiu, kiu subskribis José Isabel Rincón Hernández; kaj mi faris tiun demandon, ĉar pri tiu mi sciis, ke de voj-laboristeto li supreniris al muzikisto de urba bando kaj poste al juĝisto de la Distrikto de Casanare, kie liaj misuzoj faris lin fama.
—Jes! respondis la viro kun ombrelo. Mi estas la doktoro kaj ĉi tiu, kiu parolis al vi, estas simpla skribisto.
La ftiza vizaĝo de la sinjoro juĝisto estis gala kiel liaj celuloidaj okulvitroj kaj abomena kiel liaj dentoj plenaj de tartro. Simece ridebla, li apogis sur la ŝultron sian sunombrelon por viŝi la kolon per mantuko, malbenante la devojn de la justico, kiuj trudis al li tiom da oferoj, kiel tiu de vojaĝi malbone surĉevale tra landoj de sovaĝuloj,
