kaj, dum ili elradikigis la fiherbojn de la plantejo, li rakontis al li la okazojn kiel ĉeestanta atestanto. Franco estis leŭtenanto de la garnizono, kaj li establis sian domon malproksime de la kazerno, sur la bordo de la rivero. La kapitano ekpersekutis la junulinon Griselda, kaj, por amindumi ŝin laŭ sia plaĉo, li lasis sian subulon en servo. Tiu ĉi, jam informita pri la intencoj de sia ĉefo, forlasis la postenon kaj iris iun nokton al sia ĉambro. Neniu sciis, kio okazis malantaŭ fermita pordo. La kapitano aperis kun du ponardvundoj en la brusto, kaj, malfortiĝinta pro la sangoperdo, li mortis pro febroj en la sama semajno, post fari deklarojn al la justico favorajn al la akuzito.
Nek la viro nek lia edzino estis iam persekutitaj, kvankam ili malaperis en la sama nokto de la malfeliĉo. Nur la juĝisto de Orocué eldonis al ili laŭ propra iniciato ordonojn por aperi, ekvivalentajn al kambileteroj, ĉar la oro alkuris por paroli por ili, kun tiel senhonta kutimo, ke jam la juĝaj ordonoj limiĝis al diri: «Sendu la monon de ĉi tiu monato».
Dum ni konversaciis tra la stepo, subita kaj kreskanta venteto komencis malordigi la kolharojn de la ĉevaloj kaj ludi kun niaj ĉapeloj. Baldaŭ, kelkaj demonaj nuboj leviĝis al la suno, formanĝante la lumon, kaj subtera kanonado skuis la teron. Correa avertis min, ke la pluvego alproksimiĝas, kaj ni mallongigis la ebenaĵojn je plena galopo, pelante la brigadon, por ke ĝi defendu sin mem libere. Ni serĉis la ŝirmon de la malproksimaj arbaroj, kaj ni eliris al ebenaĵo, kie la palmoj ĝemis, skuitaj de la ventego kun tiel potenca senhonteco, ke ĝi igis ilin malaperi de la spaco, kliniĝante ilin kontraŭ la grundon, por ke ili balau la polvon de la krispaj paŝtejoj. En la deklivoj, kun disciplinita hasteco, kolektiĝis la brutaroj, estritaj de muĝantaj virbovoj kun deurnitaj vostoj, kiuj trudis sin al la vento, grupante la timemajn inojn kaj malfermante ĉirkaŭe kategorian kaj defendan breĉon. La akvoj kuris returne, kaj la anasaj aroj turniĝis en la altaĵoj, kiel disigitaj folioj. Subite, fermante la malproksimojn inter ĉielo kaj tero, la terura nubaro malsuprenlasis siajn kurtenojn, hakita de fulmoj, konfuzita de tondroj, konvulsita de ŝtormoj, kiuj venis puŝante la mallumon.
La uragano estis tiel furioza, ke ĝi preskaŭ disigis nin de la seloj, kaj niaj ĉevaloj haltis, donante la gropon al la ŝtormo. Rapide ni deĉevaliĝis, kaj, petante la lan-kovrilojn sub la pluvo, ni kuŝiĝis bruste inter la herbaĵoj. La areo, kiu mezuris inter ni kaj la palmoj, mallumiĝis, tiel ke ni vidis nur unu, kun dika trunko kaj longaj flugiloj, ekbrili kiel fajrotindro kiam la fulmo ekbruligis ĝin; kaj estis bela kaj terura la spektaklo de tiu heroa palmo, kiu movis ĉirkaŭ la fendita trunko la fibrojn de sia flama plumaro, kaj mortis sur sia loko, sen humiligi sin aŭ mutiĝi.
