— Li eniru.
La sklavo malaperis post la kurteno; momenton poste aŭdiĝis pezaj paŝoj kaj en la triclinium eniris konata al Petronius centestro Aper, komplete armita, kun fera kasko sur la kapo.
— Nobla sinjoro — li diris — jen letero de la cezaro.
Petronius etendis maldiligente sian blankan manon, prenis la tabuletojn kaj, ĵetinte al ili rigardon, transdonis ilin kun plena trankvilo al Eunice.
— La cezaro legos hodiaŭ vespere novan kanton el Troica — li diris — kaj invitas min, ke mi venu.
— Estas al mi ordonite nur transdoni la leteron — diris la centestro.
— Jes. Ne estos respondo. Sed eble vi, centestro, sidiĝos kun ni por momento kaj trinkos pokalon da vino?
— Dankon al vi, nobla sinjoro. Pokalon da vino mi volonte trinkos je via sano, sed sidiĝi mi ne povas, ĉar mi estas en servo.
— Kial oni transdonis la leteron al vi, anstataŭ sendi ĝin pere de sklavo?
— Mi ne scias, sinjoro. Eble tial, ke oni min sendis samdirekten en alia afero.
— Mi scias — diris Petronius — kontraŭ la kristanoj.
— Jes, sinjoro.
— Ĉu oni komencis la kaptadon antaŭ longe?
— Kelkajn taĉmentojn oni sendis Transtibron jam antaŭ la tagmezo.
Dirinte ĉi tion, la centuriestro verŝis el la pokalo iom da vino honore al Marso, poste eltrinkis ĝin kaj diris:
— Donu al vi la dioj, kion vi volas, sinjoro.
— Prenu ankaŭ tiun ĉi pokalon — diris Petronius.
Poste li donis signon al Anthemios, ke li finu la himnon al Apolono.
— La Kuprobarba komencas mokludi kun mi kaj kun Vinicius — li parolis al si mem, kiam la harpoj eksonis denove. — Mi divenas lian intencon! Li volis min teruri, alsendante la inviton pere de centuriestro. Oni demandos vespere la centestron, kiel mi lin akceptis. Ne, vi ne ĝojos tro multe, malica kaj kruela pupaĉo. Mi scias, ke la ofendon vi ne forgesos, ke mi ne evitos pereon, se vi tamen pensas, ke mi, rigardos petege en viajn okulojn, ke vi vidos sur mia vizaĝo timon kaj humilecon, vi eraras.
— La cezaro skribas: „Venu, se vi deziras” — diris Eunice
