ili alvenis. La nokto komencis jam paliĝadi kaj la muroj de la kastelo estis jam klare videblaj en la ombro.
Subite, kiam ili flankiĝis al la Mamertina malliberejo, Petronius haltis kaj diris:
— Pretorianoj!.... Tro malfrue!
La malliberejon ĉirkaŭis efektive duobla vico da soldatoj. La krepusko arĝente koloris iliajn ferajn kaskojn kaj la akrajojn de la lancoj.
La vizago de Vinicius iĝis pala, kiel marmoro.
— Ni iru — diris li.
Post momento ili ekstaris antaŭ la vico. Petronius, kiu, dotite per neordinara memoro, konis ne nur la ĉefulojn, sed preskaŭ ĉiujn soldatojn de la pretorio, rimarkis tuj konatan al si kohortestron kaj faris al li signon.
— Jen kio, Niger? — li diris — oni ordonis al vi gardi la malliberejon?
— Jes, nobla Petronius. La prefekto timis, ke oni povus provi rekapti la brulmetintojn.
— Ĉu estas al vi ordonite neniun enlasi? — demandis Vinicius.
— Ne, sinjoro. Konatoj vizitados la malliberulojn kaj tiel ni kaptos pli da kristanoj.
— Sekve enlasu min — diris Vinicius.
Kaj, preminte la manon al Petronius, li diris al li:
— Vidigu kun Acte, kaj mi venos ekscii, kian respondon ŝi donis al vi....
— Venu — rediris Petronius.
En la sama momento sub la tero kaj trans la dikaj muroj aŭdiĝis kantado. La kanto, komence malklara kaj obtuza, kreskis ĉiam pli. Voĉoj viraj, virinaj kaj infanaj ligis sin en unu harmonian ĥoron. La tuta malliberejo komencis en la silento de la krepusko kanti, kiel harpo. Sed tio ne estis voĉoj de plendo, nek de malespero. Kontraŭe, sonis en ili ĝojo kaj triumfo.
La soldatoj rigardis sin reciproke kun miro. Sur la ĉielo aperis la unuaj oraj kaj rozaj briloj de la tagiĝo.
