Vinicius, forlasinte la apostolon, iris al la malliberejo kun
koro, renaskita de la espero. Ie, en la fundo de lia animo,
kriis ankoraŭ laŭte malespero kaj teruro, sed li subpremis en
si tiujn ĉi voĉojn. Ŝajnis al li neeble, ke la propeto de la
reprezentanto de Dio kaj la potenco de lia preĝo restu senefikaj.
Li timis ne havi la esperon, li timis ekdubi. „Mi kredos
je Lia kompatemo — li parolis al si — se mi eĉ ekvidos ŝin
en la faŭko de leono”. Kaj je tiu ĉi penso, kvankam tremis
en li la animo kaj malvarma ŝvito surverŝadis liajn tempiojn,
li kredis. Ĉiu ekbato de lia koro estis nun preĝo. Li komencis
kompreni, ke la kredo movas montojn, ĉar li eksentis en si
ian strangan forton, kiun li sentis neniam antaŭe. Ŝajnis al li,
ke li kapablos plenumi per tiu ĉi forto tiajn aferojn, kiuj
hieraŭ ankoraŭ estis ekster lia eblo. Iafoje li havis la impreson,
kvazaŭ la malbono jam estus pasinta. Kiam la malespero
resonadis ankoraŭ ĝeme en lia animo, li rememoradis
tiun nokton kaj tiun sanktan, aĝan vizaĝon, levitan en preĝo
al la ĉielo. „Ne! Kristo ne rifuzos al Sia unua disĉiplo kaj al
la paŝtisto de Sia ŝafaro! Kristo ne rifuzos al li, kaj mi ne
ekdubos”. Kaj li kuris al la malliberejo, kiel anoncanto de
bona novaĵo.
Sed tie renkontis lin neatendita malhelpo.
La pretoriaj gardoj, alternantaj ĉe la Mamertina malliberejo, ĉiuj jam konis lin kaj ordinare faris al li neniajn malfacilaĵojn, sed ĉi-foje la vico ne malfermiĝis, anstataŭe proksimiĝis al li centuriestro kaj diris:
— Pardonu, nobla tribuno, hodiaŭ ni havas la ordonon neniun enlasi.
— Vi havas la ordonon? — ripetis Vinicius, paliĝante.
La soldato rigardis lin kun kompato kaj respondis:
— Ĵes, sinjoro. La ordonon de la cezaro. En la malliberejo estas multaj malsanuloj kaj eble oni timas, ke la vizitantoj disportos la malsanon tra la urbo.
— Sed vi diris, ke la ordono estas nur por hodiaŭ?
— Tagmeze la gardoj estas ŝanĝataj
