Antaŭ ol Flaviusoj starigis Koloseon, oni konstruadis la
amfiteatrojn en Romo plejparte el ligno, kaj tial preskaŭ ĉiuj
forbrulis en la fajrego. Nero tamen, por aranĝi la promesitajn
cirkludojn, ordonis starigi kelkajn novajn kaj inter ili unu
grandegan, por kies konstruo oni komencis, tuj post la estingo
de la fajro, venigadi per la maro kaj Tibro potencajn arbotrunkojn,
dehakitajn sur la deklivoj de Atlaso. Ĉar la ludoj
devis superi ĉiujn antaŭajn per sia brileco kaj nombro de la
viktimoj, oni aldonis vastajn tenejojn por la homoj kaj bestoj.
Miloj da metiistoj laboris ĉe la konstruado tage kaj nokte. Oni
konstruis kaj ornamis senripoze. La popolo rakontis al si
mirindaĵojn pri la apogoj, inkrustitaj per bronzo, sukceno,
eburo, perlamoto kaj ŝelo de transmaraj testudoj. Kanaloj,
kondukitaj laŭlonge de la vicoj, plenigotaj per glacia akvo,
celis konservi en la konstruaĵo agrablan malvarmon eĉ dum plej
brula vetero. Grandega purpura velarium ŝirmis kontraŭ la
sunradioj. Inter la vicoj oni starigis incensilojn, „por bruligadi
arabajn aromaĵojn; supre oni lokis aparatojn, surŝprucontajn la
rigardantojn per safrana akvo kaj verbeno. La famaj arĥitektoj,
Severus kaj Celer, streĉis sian tutan scion, por starigi amfiteatron
senkomparan kaj kune povantan enteni tian nombron
da scivoluloj, kian povis ĝis nun enteni neniu el la konataj
amfiteatroj.
Tial do en la tago, en kiu devis komenciĝi la unua ludus matutinus, amaso da popolo atendis de la tagiĝo la malfermon de la pordegoj, aŭskultante kun plezuro la muĝadon de leonoj, la raŭkan blekadon de panteroj kaj la hurladon de hundoj. Al la bestoj oni donis de du tagoj nenion por manĝi, anstataŭe oni traŝovadis antaŭ iliaj okuloj sangajn pecojn da viando, por tiom pli eksciti ilian furiozon kaj malsaton. Iafoje ektondradis tia uragano da sovaĝaj voĉoj, ke la homoj, starantaj antaŭ la cirko, ne povis interparoli, kaj pli impresemaj paliĝadis pro timo. Je la sunleviĝo tamen eksonis interne de la cirko kantoj laŭtaj, sed trankvilaj, kiujn oni aŭskultis kun miro, ripetante unu al alia: „La kristanoj! la kristanoj!” Vere, mult-
