Kaj Chilo turnis al li siajn du lastajn flavajn dentojn kaj respondis:
— Mia patro ne estis botisto, do mi ne scias ĝin fliki.
— Macte! habet! — ekkriis kelkaj voĉoj:
Sed aliaj mokis plu:
— Ne li estas kulpa, ke anstataŭ koro li havas en la brusto pecon da fromaĝo! — ekkriis Senecio.
— Ne vi estas kulpa, ke anstataŭ kapo vi havas vezikon — respondis Chilo.
— Eble vi iĝos gladiatoro! vi bone aspektus kun reto sur areno.
— Se vin mi kaptus per ĝi, mi kaptus malbonodoran upupon.
— Kaj kio estos kun la kristanoj? — demandis Festus el Ligurio. — Ĉu vi ne volus iĝi hundo kaj mordi ilin?
— Mi ne volus esti via frato.
— Vi meocia leprulo!
— Vi liguria mulo!
— Via haŭto videble jukas, sed mi ne konsilas peti min, ke mi vin gratu.
— Gratu vin mem. Se vi forgratos la proprajn pustulojn, vi detruos tion, kio estas en vi la plej bona.
Tiel ili atakadis lin, kaj li repikadis ilin malice meze de ĝenerala rido. La cezaro aplaŭdis per la manoj, ripetadis: „Macte!”” kaj stimulis ilin. Post momento tamen proksimiĝis Petronius kaj, tuŝinte per skulptita ebura bastono la ŝultron de la greko, diris:
— Bone, filozofo, sed en unu afero vi eraris: la dioj kreis vin kanajlo, vi tamen iĝis demono, kaj tial vi ne eltenos.
La maljunulo rigardis lin per siaj inflamruĝaj okuloj, ĉi-foje li tamen iel ne trovis pretan insulton. Por momento li eksilentis, poste respondis kvazaŭ kun certa peno:
— Mi eltenos!....
Sed dume la trumpetoj anoncis, ke la paŭzo estas finita. La homoj komencis forlasi la fakojn, en kiuj ili ariĝis, por rektigi la piedojn kaj babili. Komenciĝis ĝenerala movado kaj la kutimaj malpacoj pri la antaŭe okupitaj sidejoj. La senatanoj kaj patricioj rapidis al siaj lokoj. Iom post iom trankviliĝis la bruo kaj ordo revenis en la amfiteatron. Sur la areno aperis aro da homoj, por disrasti ankoraŭ tie kaj ie sablobulojn, kungluitajn per koagulinta sango.
Venis la vico por la kristanoj. Sed ĉar tio ĉi estis por la
