Poste li ekridis kaj diris:
— Se mi sendos Acratuson kaj Carinason solajn, ĝi estos kvazaŭ mi sendus lupojn por alporti ŝafojn. Kiun mi estrigu super ili?
— Estrigu min, sinjoro — diris Domitius Afer.
— Ne! Mi ne volas elmeti Romon al kolero de Merkuro, kiun vi hontigus per via ŝtelarto. Mi benonas iun stoikon, kiel Seneca, aŭ kiel mia nova amiko-filozofo, Chilo.
Dirinte ĉi tion, li komencis rigardi ĉirkaŭen kaj demandis:
— Kio okazis kun Chilo?
Kaj Chilo, kiu, rekonsciiĝinte en la freŝa aero, revenis la amfiteatron, por ĉeesti la kanton de la cezaro, alproksimiĝis kaj diris:
— Jen mi estas, ho radia ido de l’ suno kaj de la luno. Mi estis malsana, sed via kanto resanigis min.
— Mi sendos vin en Aĥajon — diris Nero. — Vi certe scias pri ĉiu monero, kiu estos tie en ĉiu templo.
— Faru ĝin, Zeŭso, kaj la dioj havigos al vi tian tributon, kian neniam ili al iu havigis.
— Mi ĝin farus, sed mi ne volas vin senigi de la vido de la cirkludoj.
— Ho Baalo! — diris Chilo.
Sed la aŭgustanoj, kontentaj, ke la humoro de la cezaro pliboniĝis, komencis ridi kaj voki:
— Ne, sinjoro! Ne senigu tiun ĉi bravan grekon de la vido de la cirkludoj!
— Sed senigu min, sinjoro, de la vido de ĉi tiuj kapitolaj anseridoj, kies cerboj, kune prenitaj, ne plenigus la pladeton de glano — respondis Chilo. — Mi verkas, ho unuanaska filo de Apolono, greke himnon je via gloro, kaj tial mi volas pasigi kelkajn tagojn en la templo de Muzoj, por peti ilin pri inspiro.
— Ho ne! — ekkriis Nero. — Vi volas elturniĝi de la sekvontaj spektakloj. Vane!
— Mi ĵuras al vi, sinjoro, ke mi verkas himnon.
— Vi do verkados ĝin nokte. Petu la inspiron de Diano. Ŝi ja estas fratino de Apolono.
Chilo mallevis la kapon, rigardante kolere la ĉeestantojn, kiuj denove komencis ridi. La cezaro dume, turninte sin al Senecio kaj al Suilius Nerulinus, diris:
— Prezentu al vi, ke el la destinitaj por hodiaŭ kristanoj mi sukcesis fini apenaŭ kun duono.
