oni enterigadis malprofunde kaj malzorge.
Subite Niger diris:
— Mi vidas en la nebulo lumeton.... unu, du, tri.... Tio estas torĉoj!
Kaj li turnis sin al la sklavoj:
— Atentu, ke la muloj ne ronku!...
— Ili venas! — diris Petronius.
Efektive la lumoj iĝadis ĉiam pli klaraj. Post momento oni jam povis distingi la torĉoflamojn, balanciĝantajn pro la vento.
Niger komencis krucosigni sin kaj preĝi. Dume la malserena procesio aliris pli proksimen kaj fine, atinginte la templeton de Libitino, ĝi haltis. Petronius, Vinicius kaj Niger alpremis sin en silento al la remparo, ne komprenante, kion ĝi signifas. Sed la irantoj haltis nur tial, por ĉirkaŭligi al si la vizaĝojn kaj buŝojn per tolpecoj, ŝirmante sin tiel de la sufoka malbonodoro, kiu ĉe la puticuli mem estis simple neelportebla; poste ili levis la portilojn kun la kadavroj kaj ekiris pluen.
Nur unu ĉerko haltis kontraŭ la templeto.
Vinicius ĵetis sin al ĝi, kaj post li Petronius, Niger kaj du britaj sklavoj kun la portilo.
Sed antaŭ ol ili alkuris, en la mallumo aŭdiĝis dolorplena voĉo de Nazarius:
— Sinjoro, oni transkondukis ŝin kun Ursus en la Eskvilinan malliberejon. . . Ni portas alian korpon! kaj ŝin oni forprenis antaŭ la noktomezo!!
.. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. ..
Petronius revenis hejmen kun nubosimila vizaĝo kaj ne penis eĉ konsoli Viniciuson. Li komprenis, ke pri eligo de Ligia el la subteraĵoj de Eskvilino eĉ revi estus vane. Li supozis, ke verŝajne tial oni ŝin transportis el Tulianum, ke ŝi ne mortu pro febro. kaj ne evitu la destinitan al ŝi amfiteatron. Sed ĝuste tio ĉi pruvis, ke oni zorgis ŝin kaj gardis pli atente, ol aliajn. Petronius bedaŭris per la tuta animo same ŝin, kiel Viniciuson, krom ĉi tio tamen incitis lin la penso, ke unuafoje en la vivo li malsukcesis en io kaj ke unuafoje li estis venkita en batalo.
— Fortuno ŝajnas min forlasi — li parolis al si — sed la dioj eraras, se ili kredas, ke mi konsentos tian ekzemple vivon, kiel lia.
Ĉe tio li direktis la okulojn al Vinicius, kiu rigardis lin ankaŭ per larĝiĝintaj pupiloj.
— Kio estas al vi? Vi havas febron? — diris Petronius.
