Je tio ekparolis Petronius:
— Vi eraras. Ili defendas sin.
— Kiel nome?
— Per pacienco.
Ĝi estas nova rimedo.
— Sendube. Sed ĉu vi povas diri, ke ili mortas tiel, kiel simplaj krimuloj? Ne! Ili mortas tiel, kvazaŭ krimuloj estus tiuj, kiuj kondamnis ilin al la morto, tio estas ni kaj la tuta toma popolo.
— Kiaj sensencaĵoj! — ekkriis Tigellinus.
— Hic abdere! [1] — respondis Petronius.
Sed aliaj, frapitaj per la trafeco de lia rimarko, komencis rigardi lin kun miro kaj ripeti:
— Vere! Io diferenca kaj stranga estas en ilia morto.
— Mi diras al vi, ke ili vidas sian dion! — ekkriis Vestinus deflanke.
Tiam kelkaj aŭgustanoj turnis sin al Chilo.
— He, maljunulo, vi ilin bone konas: diru al ni, kion ili vidas?
Kaj la greko, kraĉinte la vinon sur la tunikon, respondis:
— Leviĝon el mortintoj!....
Kaj li komencis tremegi tiel, ke la gastoj, sidantaj pli proksime, eksplodis per laŭta rido.
- ↑ Esprimo, signifanta: „jen la plej granda stultulo”.
