dormiĝis, la infanoj, lacaj de ploro, eksilentis, en la subteraĵo Oni aŭdis nur spiradon de lacaj brustoj kaj kelkloke flustron de preĝo.
Vinicius eniris kun meĉlampo en kvaran laŭvice kelon, multe malpli grandan, kaj levinte la lumon supren, komencis rigardi ĉirkaŭen.
Kaj subite li ektremis, ĉar ekŝajnis al li, ke ĉe kradita malfermaĵo en la muro li vidas la grandegan figuron de Ursus.
Do, forblovinte tuj la lumon, li proksimiĝis al li kaj demandis:
— Ursus, ĉu tio estas vi?
La grandegulo turnis la kapon.
— Kiu vi estas?
— Vi ne rekonas min? — demandis la juna viro.
— Vi estingis la lampon, kiel mi povas vin rekoni?
Sed Vinicius ekvidis en tiu ĉi momento Ligian, kuŝantan sur mantelo ĉe la muro, do, dirante nenion plu, li genuiĝis apud ŝi.
Ursus rekonis lin tiam kaj diris:
— Gloro al Kristo! sed ne veku ŝin, sinjoro.
Vinicius, genuante rigardis ŝin tra larmoj. Malgraŭ la mallumo li povis distingi ŝian vizaĝon, kiu ekŝajnis al li pala, kiel alabastro, kaj ŝiajn malgrasiĝintajn brakojn. Kaj je ĉi tiu vido ekkaptis lin amo, simila al ŝiranta doloro, skuanta la animon ĝis la fundo mem, kaj kune tiel plena de kompato, kulto kaj adoro, ke, falinte sur la vizaĝon, li komencis premi al la buŝo la randon de la mantelo, sur kiu kuŝis tiu kapo, kara al li super ĉio.
Ursus dum longa tempo rigardis lin silente, fine li tamen ektiris lin je la tuniko.
— Sinjoro — li demandis — kiel vi penetris ĉi tien, kaj ĉu vi venas, por ŝin savi?
Vinicius levis la kapon kaj dum momento ankoraŭ luktis kun la kortuŝo.
— Montru al mi rimedon! — li diris.
— Mi pensis, ke vi ĝin trovos, sinjoro. En mian kapon venas nur unu....
Ĉe tio li turnis la okulojn al la kradita malfermaĵo, poste, kvazaŭ respondante al si mem, diris:
— Jes!.... Sed tie staras soldatoj....
— Centurio da pretorianoj — respondis Vinicius.
— Do — ni ne trairos!
