— Sinjoro, rigardu ĉi tiun mizerulon, lian penton, liajn larmojn kaj suferojn. Sinjoro de Kompato, kiu verŝis la propran sangon pro niaj kulpoj, je Via morto kaj leviĝo el mortintoj, pardonu lin!
Poste li eksilentis, sed longe rigardis ankoraŭ la stelojn kaj preĝis.
Kaj subite ĉe liaj piedoj aŭdiĝis voĉo, simila al ĝemo:
Kristo!... Kristo!... pardonu min!..
Tiam Paŭlo proksimiĝis al la fontano kaj, ĉerpinte akvon per la manoj, revenis al la genuanta mizerulo:
— Chilo! jen mi baptas vin en la nomo de la Patro, de la Filo kaj de la Spirito! amen!
Chilo levis la kapon, dismetis la manojn kaj restis tiel senmova. La luno plenbrile lumigis liajn blankiĝintajn harojn kaj same blankan, senmovan vizaĝon, kvazaŭ mortan aŭ skulptitan el marmoro. Momentoj pasadis unu post alia; el grandegaj birdejoj, lokitaj en la ĝardeno de Domitia, komencis atingadi ilin la kriado de kokoj, kaj li genuis ankoraŭ, simila al surtomba statuo.
Fine li vekiĝis, leviĝis, kaj, turninte sin al la apostolo, demandis:
— Kion mi faru antaŭ la morto, sinjoro?
Paŭlo ankaŭ vekiĝis el sia meditado pri tiu senlima potenco, kiun ne povis kontraŭstari eĉ tiaj spiritoj, kiel de ĉi tiu greko, kaj li respondis:
— Fidu, kaj atestu pri la vero!
Poste ili kune eliris. Ĉe la ĝardena pordego la apostolo ankoraŭ foje benis la maljunulon kaj ili disiĝis, ĉar ĉi tion postulis Chilo mem, antaŭvidante, ke post tio, kio okazis, la cezaro kaj Tigellinus ordonos lin persekuti.
Li ne eraris, efektive. Reveninte hejmen, li trovis jam la domon ĉirkaŭitan de pretorianoj, kiuj ekkaptis lin kaj sub la komando de Scaevinus kondukis lin sur Palatinon.
La cezaro estis jam irinta dormi, sed Tigellinus atendis, kaj ekvidinte la malfeliĉan grekon, akceptis lin kun vizaĝo trankvila, sed malbonaŭgura.
— Vi plenumis la krimon de ofendo de la majesto — li diris al Chilo — kaj vi ne evitos punon. Sed se morgaŭ vi deklaros en la amfiteatro, ke vi estas ebria kaj senkonscia kaj ke Romon bruligis la kristanoj, via puno limiĝos al bastonado kaj ekzilo.
— Mi ne povas, sinjoro! — respondis Chilo mallaŭte.
Tiam Tigellinus proksimiĝis al li per malrapidaj paŝoj kaj
