La novaĵo pri la mirakla savo de Ligia rapide disvastiĝis
inter la kristanaj restuloj, kiuj ĝis nun evitis la pereon en
la persekutado. La konfesantoj komencis kunvenadi, por vidi
tiun, al kiu klare manifestiĝis la favoro de Kristo. Venis do
unue la juna Nazarius kun Miriam, ĉe kiuj rifuĝis ĝis nun Petro
la apostolo, kaj post ili venis aliaj. Ĉiuj ili, kune kun
Vinicius, Ligia kaj la kristanaj sklavoj de Petronius, aŭskultis
streĉite la rakontadon de Ursus pri la voĉo, kiu eksonis en
lia animo kaj ordonis al li batali kontraŭ la sovaĝa besto,
kaj ĉiuj foriradis kun nova kuraĝo kaj espero, ke Kristo
ne permesos tamen ekstermi sur la tero la reston de siaj konfesantoj,
antaŭ ol Li mem venos fari la teruran juĝon. Kaj ĉi
tiu espero subtenadis iliajn korojn, ĉar la persekutado ne
ĉesis ĝis nun. Kiun ajn la publika famo montris kiel kristanon,
tiun la urbaj vigiloj tuj forkaptadis en malliberejon.
La viktimoj estis jam, vere, malpli multaj, ĉar la plejparton de la
konfesantoj oni jam kaptis kaj martirigis antaŭe, kaj la ceteraj
aŭ forlasis Romon, por en malproksimaj provincoj traatendi la
uraganon, aŭ kaŝadis sin plej zorge, ne kuraĝante kunvenadi
por komunaj preĝoj alie, ol en sablofosejoj, troviĝantaj ekster
la urbo. Tamen oni persekutis ilin ankoraŭ, kaj malgraŭ ke
la ĝustaj cirkludoj estis jam finitaj, oni ilin tenadis por la
sekvontaj, aŭ juĝis tuje. Kvankam la roma popolo ne kredis
plu, ke la kristanoj estis la kaŭzintoj de la urbobrulo, tamen
oni deklaris ilin malamikoj de la homaro kaj de la ŝtato, kaj
la edikto kontraŭ ili daŭre validis.
Petro la apostolo longe ne kuraĝis montriĝi en la domo de Petronius, fine tamen unu vesperon Nazarius anoncis lian alvenon. Ligia, kiu povis jam iri propraforte, kaj Vinicius eliris al li renkonte kaj komencis ĉirkaŭpreni liajn piedojn; li salutis ilin kun kortuŝo tiom pli granda, ke nemulte restis jam el tiuj ŝafoj, kies regadon Kristo al li konfidis kaj pro kies sorto ploris nun lia granda koro. Tial, kiam Vinicius diris al li: „Sinjoro, dank' al via propeto la Savinto ŝin redonis al mi”, li respondis: „Li ŝin redonis al vi pro via
