— Ni detruas la domojn, por ke la brulo ne atingu la Havenan vojon — respondis unu el la laboristoj:
— Vi helpis min, kiam mi estis jam falinta. Dankon al vi.
— Ni ne rajtas rifuzi helpon — aŭdiĝis kelkaj voĉoj.
Tiam Vinicius, kiu antaŭe de la mateno vidis la brutsimilajn amasojn, batalojn kaj rabojn, rigardis pli atente la ĉirkaŭantajn lin vizaĝojn kaj diris:
— Rekompencu vin.... Kristo.
— Glorata estu Lia nomo! — vokis la tuta ĥoro da voĉoj.
— Linus?.... demandis Vinicius.
Sed li ne povis demandi plu kaj ne aŭdis la respondon, ĉar pro emocio kaj pro la travivitaj penoj li svenis. Li rekonsciiĝis nur en ĝardeno, sur la Kodetana kampo, ĉirkaŭita de kelkaj virinoj kaj viroj, kaj la unuaj vortoj, kiujn li kapablis eldiri, estis:
— Kie estas Linus?
Dum momento venis nenia respondo, poste iu konanta al Vinicius voĉo diris subite:
— Ekster la Nomentana pordego; li iris Ostrianon antaŭ du tagoj.... Pacon al vi, persa reĝo!
Vinicius leviĝis, kaj sidiĝis, ekvidinte neantendite super si Chilon.
Kaj la greko parolis:
— Via domo, sinjoro, forbrulis sendube, ĉar Carinae staras en fajro, sed vi ĉiam estos riĉa, kiel Midaso. Ho, kia malfeliĉo! La kristanoj, ho filo de Serapiso, antaŭdiradis delonge, ke fajro detruos tiun ĉi urbon.... Kaj Linus kun la filino de Jovo estas en Ostriano.... Ho! kia malfeliĉo por tiu Ĉi urbo!....
Vinicius denove eksentis sin svene.
— Vi vidis ilin? — li demandis. — Mi vidis, sinjoro.. Dankon al Kristo kaj al ĉiuj dioj, ke mi povis per bona novaĵo repagi viajn bonfarojn. Sed mi repagos al vi plie, Oziriso, mi ĵuras je tiu ĉi brulanta Romo.
Ekstere vesperiĝadis, sed en la ĝardeno estis lume, kiel dum tago, ĉar brulego kreskis ankoraŭ pli. Ŝajnis, ke brulas jam ne apartaj kvartaloj, sed la tuta urbo, de unu ekstremo ĝis la alia. La ĉielo estis ruĝa, kien nur la okuloj atingis, kaj la nokto, kiu vualis la mondon, iĝadis ruĝa.
