sin forigis. Bone, adiau. dum tempeto. Sed ili estus povintaj lin kunpreni. Li seiis pri nestoj al kiuj li po vus ilin konduki, strangaj, kasitaj truoj en la monto, kie logas rabobirdoj kun haregoj sur la beko. lufoje li vidis ankau ermenon.
Li elpusis la barkon kaj komencis remi al la alia flan ko de la insulo. Li jam remis longan distancon, kiam estis vokite al li:
«Reremu. Vi timigas la birdojn.»
«Mi nur volus montri al vi, kie estas la ermeno?» li respondis demande. Li iomete atendis. «Kaj ni ankau. povus fum-eligi la vipurojn? Mi kunhavas alumetojn.»
Neniun respondon li ricevis. Tiam li turnis la barkon kaj reremis al la albordiga loko. Li tiris la barkon sur la bordon.
Kiam li estos maturaga, li acetos insulon de la sultano kaj malpermesos ciun aliron al gi. Kanonsipo gardos liajn bordojn. Via Mosto, la sklavoj anoncos, kusas sipeto 3ur la rifo rajdante. Gi pusigis kontrau la grundo, la junaj homoj en gi pereos. Pereu! li respondas. Via Mosto, ili vokas por helpo, ankorau ni povos ilin savi, kaj estas blankvestita virino tie. Savu ilin! li komandas kun tondrovoco. Tiam li revidas la infanojn de la kastel sinjoro post multaj jaroj, kaj Victoria sin jetas surteren antau liaj piedoj kaj dankas lin pro sia savigo. Nenio, pro kio danki, estis nur mia devo, li respondas; libere iru, kie vi volas en miaj landoj. Kaj tiam li igas mal fermi la pordegojn de la kastelo por la societo kaj regalas ilin de oraj pladoj, kaj tri cent brunaj sklavinoj kantas kaj dancas dum la tuta nokto. Sed kiam la ka stelinfanoj ree volas forvojagi, tiam Victoria ne povas, sed sin jetas tute en la polvon antau. li kaj singultas, car si lin amas. Mi estu tie ei, ne forpusu min, via Mosto, faru min unu el viaj sklavinoj
Li komencas rapide vagi internen sur la insulon, tragla ciita de emocio. Nu bone, li volas savi la kastelinfanojn. Kiv scias, eble ili nun vojeraras sur la insulo? Eble Vic toria fikstenigas inter du stonoj kaj ne povas eligi? Kostus al li etendi la brakon kaj liberigi sin.
