dise kiel frenezetiĝintaj homoj, kiuj serĉas, kion ili perdis plej valora.
— Junulo, diris al li la ĉefeŭnuko, ĉu vi ne vidis la hundon de la reĝino?
Modeste Zadig respondis:
— Estas hundino, ne hundo.
— Vi estas prava, diris la unua eŭnuko.
— Ĝi estas hispanhundino tre malgranda, aldonis Zadig; ŝi naskis idojn antaŭ nelonge; ŝi lamas per la maldekstra piedo antaŭa, kaj ŝi havas tre longajn orelojn.
— Vi do vidis ŝin? diris la unua eŭnuko tute senspirigita.
— Ne, respondis Zadig, mi ne vidis ŝin, kaj neniam sciis, ke la reĝino havas hundinon.
Precize en la sama ternpo, pro iu strangaĵo ordinara de l’sorto, la plej bela ĉevalo el la reĝa stalo forkuris el la manoj. de stalisto en la ebenaĵojn de Babilono. La ĉefa ĉashundisto kaj aliaj oficuloj serĉkuris al ĝi kun tiom da maltrankvilo kiel tiu de la ĉefcŭnuko, rilate la hundinon. La ĉefa ĉashundisto sin turnis al Zadig kaj demandis lin, ĉu li ne vidis preterpasi la ĉevalon de l’reĝo.
— Gi estas, respondis Zadig, la ĉevalo, kiu plej bone galopas; ĝi estas alta je kvin futoj, ĝia hufo estas tre eta; ĝi portas voston longa je tri futoj kaj duono; la omam-konveksaĵetoj de ĝia enbuŝaĵo estas el oro je dudek tri karatoj; ĝiaj hufoferoj estas el arĝento je dek unu denaroj.
— Laŭ kiu vojo ĝi iris? kie ĝi estas? demandis la ĉefa ĉashundisto.
— Ĝin mi ne vidis, respondis Zadig, kaj neniam mi aŭdis ion pri ĝi.
