Kelkajn mejlojn for de l’kastelo de Arbogad, li troviĝis ĉe randeto de rivereto, kaj daŭre ibedaŭregis pri sia sorto, kaj konsiderante sin kiel modelon pri malfeliĉo. Li ekvidis fiŝĉasiston, kuŝanta sur la bordo, kaj apenaŭ tenanta sian reton, kiun li ŝajnis forlasi, kaj levanta la okulojn al la ĉielo.
— Mi certe estas la plej malfeliĉa el ĉiuj homoj, diris la fiŝĉasisto. Mi estis, laŭ ĉies aserto, la plej fama vendisto de kremfromaĝoj en Babilono, kaj mi ruiniĝis. Mi havis la plej beletan edzinon, kiun viro povus posedi, kaj ŝi perfidis min. Restis al mi malfortika domo; mi vidis ĝin rabita kaj detruita. Rifuĝinte en kabanon, mi ne havas alian vivrimedon ol fiŝĉasadon, kaj mi kaptas neniun fiŝon. Ho mia reto! mi ne plu ĵetos cin en la akvon; min mem mi devas ĵeti tien. Dirante tiujn vortojn, li stariĝas kaj antaŭeniras kun la sinteno de homo, kiu estas sin ĵetonta kaj finonta sian vivon.
— He kio! diris al si Zadig, estas do homoj same malfeliĉaj kiel mi! La fervorego por savi la vivon de tiu fiŝĉasisto estis tiom rapida, kiom tiu pripenso. Li kuras al li, haltigas lin, demandas lin kun mieno kompatema kaj konsola. Laŭdire oni ne estais tiom malfeliĉa, kiam oni estas tia ne sola; sed, laŭ Zoroastro, tiei ne estas pro malico, sed pro bezono. Tiam oni sentas sin tirata al malfeliĉulo, kiel al sia samulo. La ĝojo de feliĉulo estus insulta; sed du malfeiliĉuloj similas al du malfortaj arbetoj, kiuj, apogante sin reciproke, fortigas sin kontraŭ la ventego.
