mortigis ĉe via vido du patrojn, kaj du patrinojn, kaj se vi havis du amatojn vipitajn ĉe religia bruligo, mi ne vidas, ke vi superas min tiurilate; aldonu, ke mi naskiĝis baronino kun sepdek du gradoj da nobeleco, kaj ke mi estis kuiristino.«
— Fraŭlino, respondis la maljunulino, vi ne konas mian devenon; kaj se mi montrus al vi mian postaĵon, vi ne parolus tiel, kiel vi parolas kaj vi hezitus en via juĝo.
Tia parolado naskis tre grandan scivolon en la
spirito de Kunegond kaj de Kandid. La maljunulino
parolis al ili jene.
»Mi ne ĉiam havis la okulojn kun returnitaj
palpebraj randoj kaj skarlate borderitaj; mia nazo ne
ĉiam tuŝis mian mentonon, kaj ne ĉiam mi estis servistino.
Mi estas la filino de la papo Urbano la Xa[1] kaj
de la princino Palestrina. Ĝis mia dekkvara jaro oni
edukis min en palaco por kiu ĉiuj kasteloj de viaj
germanaj baronoj ne estus indaj servi kiel staloj; kaj
unu el miaj roboj kostis pli ol ĉiuj luksaĵoj de Vestfalio.
Mi kreskis en belo, en gracio, en talento, meze de
plezuroj, de respektoj kaj esperoj: mi jam sentigis
amon, mia brusto formiĝis; kaj kia brusto! blanka,
malmola, simila al tiu de Venuso Medicea, kaj kiaj
okuloj! kiaj palpebroj! kiaj nigraj brovoj! kiaj flamoj
brilis en miaj du pupiloj, kaj forigis la movbriladon de
la steloj, kiel diris al mi la najbaraj poetoj. La virinoj
- ↑ Ne ekzistis tiatitola papo. Trad.
