povos diri, kian aĝon mi havas? — Oho! tiajn grandajn nombrojn ni en la lernejo ankoraŭ ne lernis.
Mirindaĵo en la medicino. En unu societo oni parolis
pri medicino. Unu el la alestantoj diris, ke la unua montrilo
en la plej multaj malsanoj estas la lango kaj se la
lango estas kovrita, tio ĉi jam montras, ke la homo ne
estas sana. — Kaj tamen, rimarkis alia, mi konas unu
sinjorinon, kies lango ĉiam estas kovrita per tre dika
tavolo da ĉikanoj kaj kalumnioj kaj ŝi tamen estas tute
sana.
Ne volonte. Juĝanto : Viaj respondoj estas ĉiuj fonditaj
sur plena vereco? — Juĝato: Vorto post vorto, Via moŝto!
ke mi mortu, se mi iom mensogas! — Juĝanto : Sekve vi
estas preta ankaŭ ĵuri pri ili? — Juĝato: Hm... ne tre
volonte, sinjoro.
Neprospera aludo. Kara edzo, la kuracisto diras, ke
mi bezonas min distri, vidi aliajn vizaĝojn Ĉirkaŭ mi...—
Nu, en tia okazo mi tuj forlasos vian servantaron kaj
dungos aliajn.
Naive : La somerloĝo, kiun mi luigas, sin trovas, kiel
vi vidas, apud la arbaro mem. La odoron de la abioj vi
havos ĉiam en la ĉambro. Provu nur la odoron! Belega,
ravanta! Kaj kiel saniga! Ĉu vi eble havas iun malsanan
je la brusto en via estimata familio? — Ne! — Ha, efektiva
domaĝo!
Malegala legado. Patrineto, mi ricevis leteron de sinjoro
Roberto, li petas mian manon ; ĉu vi permesas, ke mi ĝin
donu al li? — Sinjoro Roberto? Ho, mia naiva, ĉu vi bone
komprenas la dezirojn de sinjoro Roberto? — Legu do
mem, patrineto, kion li skribas : « Fraŭlino, donacu al
mi vian manon! mi povas vivi nur por vi! Per floroj kaj
baloj mi plenigos vian tutan vivon! Kun via kiso mi iros
al la fino de la mondo! » — Ha, ha, ha! sed vi ja tute ne
bone legis la leteron! Rigardu, kion li skribas : « Fraŭ-
