Streĉita kordo/La renkonto de kantoj

El Vikifontaro
Salti al navigilo Salti al serĉilo

La renkonto de kantoj

Prologo por la finna literatura vespero

de hungaraj esperantistoj

En nebula temp' fabela,

Vetrajdante kun la ventoj

Rune ĉasis kun pasio

Sur la stepoj de Azio

Finna kaj hungara gentoj.

Por ĉevaloj freŝa herbo,

Por ĉasantoj bela cervo

Kreskis en la kampo riĉa,

Post fortuna ĉasofino,

Ĉe l' ĉevalo-lakto-vino

Gaje sonis kant' feliĉa.

La komuna kanttrezoro

De la finno kaj hungaro

De la koro al la koro

Flugis ĝoje kaj sen baro.

En nebula temp' fabela

Kun teruraj pugnobatoj

Nin disĵetis dura sorto.

Finnojn al la frosta nordo,

Kaj hungarojn al Karpatoj.

Vi — en lando de mil lagoj,

Land' belega, sed malriĉa,

Kun la ŝvito de ses tagoj

Luktis por la pan' sufiĉa.

Ni — en mortdanĝera pordo

De orient' kaj okcidento

Ĝemis, kiel nuda bordo,

Frapojn de kruela vento.

Ambaŭ gentojn ĝoj', doloroj

Dum jarcentoj riĉe trafis.

Kantoj ĝermis, kiel floroj

El la ter', se sang' ĝin lavis.

Sed ho, kant' de unu gento

Por alia: sen kompreno.

Forfermita restis sento

Per la peza lingva ĉeno.

Sentojn de la kanttrezoroj

De la finno kaj hungaro

De la koroj al la koroj

Flugi, ve, malhelpis baro.

Ĉu mirakla temp' fabela

Estas nun en niaj tagoj?

Jen, kunvenas la du gentoj

En la kor' kun novaj sentoj,

Sub la verdastelaj flagoj!

Jen, kun amaj ĝojmienoj,

Kun varmegaj ĉirkaŭprenoj

La parencoj sin rekonas,

Jen, defalas peza ĉeno

De l' turmenta nekompreno

Kaj denove kantoj sonas:

La naciaj kanttrezoroj

De la finno kaj hungaro

De la koroj al la koroj

Flugas ĝoje kaj sen baro.

(1921)