Ne malproksime de l' enirejo staris granda rozarbo; kreskis sur ĝi
blankaj rozoj, sed jen tri ĝardenistoj okupis sin pentrante ilin
ruĝaj. Ĉar tio ŝajnis al Alicio tre stranga ago, ŝi alproksimigis
sin por observi ilin. Ĵus alvenante, ŝi aŭdis unu el ili diranta:
"Kvin, vi gardu vin, vi jam ne ŝprucu sur min la kolorilon."
"Mi ne povis ne," diris Kvin malafable. "Sep ŝancelis al mi la kubuton." Sep rigardis supren kaj diris: "Jen ĝuste vi, Kvin; ĉiam vi kulpigas la kunulojn."
"Vi, Sep, vi ne kuraĝu paroli!" re-diris Kvin. "Nur hieraŭ mi aŭdis la Damon diranta ke vi meritas esti senkapigita."
"Pro kia kulpo do?" demandis la unue parolinta.
"Tio ne estas via afero, Du," diris Sep.
"Ĝi nepre estas lia," asertis Kvin, "kaj mi volonte sciigas al li: la kulpo estas ke Sep alportis al la kuiristo tuliptuberojn anstataŭ bulboj."
