En urbo Vladimir vivis unu juna komercisto Aksjonov. Li havis du magazenojn kaj domon.
Aksjonov havis blondajn krispajn harojn, estis bela kaj estis granda gajulo kaj kantulo. En juna aĝo Aksjonov multe drinkis kaj, kiam li estis ebria, estis tre malkvieta; sed de tiu tempo, kiam li edziĝis, li ĉesis drinki, kaj nur malofte ĝi okazis al li.
Unu fojon, somere, Aksjonov ekveturis Niĵnij’n Nòvgorod’on por foiro. Kiam li komencis adiaŭi kun la familio, la edzino diris al li:
— Ivàn Dmìtrieviĉ, ne ekveturu vi hodiaŭ, mi malbone sonĝis pri vi.
Aksjonov ekridis kaj diris:
— Vi ĉiam timas, ke mi diboĉos en la foiro?
La edzino diris:
— Mi ne scias mem, kion mi timas, sed mi sonĝis malbone: mi sonĝis, kvazaŭ vi venas el la urbo, demetis ĉapon, kaj mi vidas: via kapo estas tuta griza.
Aksjonov ekridis.
— Nu, ĝi signifas profiton. Jen mi bone komercos kaj alveturigos al vi karajn donacojn.
