715Poste, el tie, al via marbordo min dio kondukis».
Tiel Eneo la patro de dioj klarigis agadojn
al ĉeestantoj atentaj, kaj ilin pri kuroj konigis.
Tamen li fine silentis, kaj sian haltigis rakonton.
Tamen reĝino, de grava amego de longe borita,
vundon nutradas en vejnoj, kaj fajron profunde kovantan.
Granda kuraĝo de viro kaj lia glorega nacio
pensojn okupas: vizaĝo kaj vortoj en koro fiksitaj
5restas, dum dolĉan ripozon el membroj elprenas timeto.
Hele al tero lumigis lampego sekvanta de Febo,
kaj el poluso malsekan ombraron dispelis
Aŭroro, kiam al kara fratino ŝì tiel malsaĝe parolas:
«Anjo, fratino, min kiaj teruraj turmentas sonĝegoj?
10Kie do estas la gasto, en nia sidinte loĝejo?
Kian belecon li havas vizaĝe, kaj kore fortecon!
Certe li estas, mi kredas tre forte, de nasko diina.
Timo malfortajn elmontras animojn. Lin kiaj Fataloj
premis: de kiaj bataloj li sangajn rakontis danĝerojn.
15Certe, se mia animo ne starus senmova kaj fiksa;
se mi denove dezirus min ligi per edzaj ligiloj ;
kiam unuan amegon trompegis mortigo kruela,
al mi se edza lumingo kaj lito ne estus malgajaj;
eble nur tiu kulpeto min povus faligi venkitan.
20Anjo, mi tion konfesas; de edza fatalo mizera,
kiu per frata krimego Sikeajn sangigis Penatojn,
li nur sentaĵojn ekscitis kaj koron ŝancelis vidvinan.
Ve! de maljuna brulado mi tute rekonas restaĵon!
Tamen, sub paŝoj tuj malfermiĝante, min tero englutu,
25min ĉiopova la Patro en ombrojn per fulmo forĵetu,
inter Erebaj fantomoj palegaj, en nokto profunda,
