Aŭdinte predikon, ricevinte batojn sur la postaĵon,
absolvon kaj benon, li revenis apenaŭ povante stari,
kiam maljunulino aliris al li kaj diris: »Mia filo, havu
kuraĝon, iru kun mi.«
Kandid ne perdis kuraĝon, kaj sekvis la maljunulinon
en domaĉon; ŝi donis al li poton da pomado
por ke li ŝmiru sin, donis al li por manĝi kaj trinki;
ŝi montris al li malgrandan liton sufiĉe puran; estis
apud la lito kompleta vestaro. »Manĝu, trinku kaj
dormu, ŝi diris al li, zorgas pri vi Nia Sinjorino de
Atoĥa, sinjorego sankta Antonio de Padova, sinjorego
sankta Jakobo de Kompostel: mi revenos morgaŭ.«
Kandid, mirigite de ĉio, kion li vidis, de ĉio, kion li suferis, kaj ankoraŭ pli de la bonkoreco de la maljunulino, volis al ŝi kisi la manon. »Ne mian manon vi devas kisi, diris la maljunulino; mi revenos morgaŭ. Ŝmiru vin per pomado, manĝu kaj dormu.«
Kandid, malgraŭ tiom da malfeliĉoj, manĝis kaj dormis. La morgaŭon la maljunulino alportas al li matenmanĝon, ekzamenas lian dorson, frotŝmiras lin per alia pomado; poste ŝi alportas al li tagmanĝon, ŝi revenas vespere, kaj kunportas vespermanĝon. La postmorgaŭon, ŝi faris samajn klopodojn.
»Kiu vi estas? ĉiam demandis al ŝi Kandid; kiu
inspiris al vi tiom da bonkoreco? Kiel mi povas danki
al vi?«
