Prologo/Mi stelojn jungos…

El Vikifontaro
Salti al navigilo Salti al serĉilo
Mi stelojn jungos…


Mi stelojn jungos al revado,
kaj ili portos min tra bluo
en landon de la nemortado,
de la eterna vivo-ĝuo.
Do, arogantu mia kanto,
do, akresonu mia verso.
Mi estas forto kaj giganto
kaj regontul’ de l’ universo.
La morto?! Ho, ĝi plu ne tedos,
restinte sole nur simbolo;
je l’ universo nur procedos
la menso de l’ scienca volo.


Voznesensk, 26 Oktobro 1921.