“Jozefo kaj lia familio venis tri fojojn ek de kiam vi foriris. Transito kaj Lucia ne nomumas vin sen ke la okuloj pleniĝu al ili per larmoj; kaj ili estas tiom dolĉaj kaj afablaj al mi, tiom delikataj kiam ili parolas al mi pri vi, ke tio apenaŭ kredeblas. Ili demandis al mi ĉu kie vi estas alvenas la leteroj kiujn oni sendas al vi, kaj gajaj sciante ke jes, ili komisiis al mi komuniki al vi mil aferojn.
“Eĉ Majo ne forgesas vin. La tagon post via foriro li trairadis despere la domon kaj la ĝardenon serĉe de vi. Li iris al la montaro, kaj je la horo de la preĝo, reveninte, ĝi komencis hurli sidante sur la monteto de la supreniro. Mi poste vidis ĝin kuŝanta ĉe la pordo de via ĉambro: mi malfermi ĝin, kaj ĝi eniris siaplaĉe; sed ĉar ĝi ne trovis vin post flari ĉiuangule,ĝi denove alproksimiĝis al mi malgaje, kaj ŝajnadis demandi al mi pri vi per la okuloj, al kiuj nur mankis plori; kaj kiam mi nomumis vin, ĝi levis la kapon kvazaŭ ĝi estus vidonta vin eniri. Kompatinda! Ĝi imagas ke vi kaŝiĝas de li same kiel vi faradis kelkfoje por senpaciencigi ĝin, kaj eniras en ĉiujn ĉambrojn paŝo post paŝo kaj farante eĉ ne la minimuman bruon, kun la espero surprizi vin.
“Hieraŭ vespere mi ne finskribis ĉi leteron ĉar panjo kaj Emma venis serĉi min; ili opinias ke faras al mi malbonon resti ĉi tie, senkonsidere ke se ili malpermesus al mi resti en via ĉambro, mi ne scias kion mi povus fari.
“Johano vekiĝis ĉimatene demandante al mi ĉu vi estis reveninta, ĉar ŝi aŭdas min nomumi vin dum mi dormas”.
Nia lili-planto jam donis la unuan floron, kaj en tiu ĉi letero vi trovos unu peceton. Ĉu ne veras ke vi estas certa ke ĝi neniam ĉesos flori? Tiel mi bezonegas kredi, tiel mi kredas ke la rozujo donos la plej belajn rozojn el la ĝardeno”.
