La maljunulino tre prave divenis, ke la monon kaj
la diamantojn de Kunegond ŝtelis iu grandmanika kordeliero
en la urbo Badajozo, kiam ŝi rapideme forkuris
kun Kandid. Tiu monaĥo provis vendi kelkajn el la
gemoj al iu juvelisto. La komercisto rekonis ilin kiel
apartenantajn al la granda inkvizitoro. La kordeliero,
antaŭ ol esti pendigata, konfesis, ke li ŝtelis ilin: li
sciigis pri la personoj kaj pri la vojo, kiun ili iris. La
forkuro de Kunegond kaj de Kandid jam estis konata.
Oni sekvis ilin ĝis Kadiz; oni sendis, sen ia prokrasto,
ŝipon por persekuti ilin. La ŝipo jam estis en la haveno
de Bonaero. La famo disvastiĝis, ke iu alkado estis
elŝipiĝonta, kaj ke oni persekutas la murdintojn de
sinjorego la granda inkvizitoro. La prudenta maljunulino
tuj vidis tion, kio estas farenda. »Vi ne povas forkuri,
ŝi diris al Kunegond; ne estas vi, kiu mortigis la
sinjoregon; kaj cetere la guberniestro, kiu vin amas, ne
permesos, ke oni malbone traktu vin; restu.« Tuj ŝi
kuras al Kandid: »Forkuru, ŝi diris, aŭ post unu horo
vi estos bruligata«. Ne estis perdota momento; sed kiel
disiĝi de Kunegond, kaj kien rifuĝi?
Kandid estis kondukinta kun si serviston tiaspecan,
kian oni multe trovas ĉe la hispanaj marbordoj kaj en
la kolonioj. Li estis kvarone Hispano, estante naskigita
de mestizo en Tukuman; li estis akolito, preĝeja pedelo,
maristo, monaĥo, leterportisto, soldato, lakeo. Li nomiĝis
Kakambo, li tre ŝatis sian mastron, tial ke lia mastro