Verkoj de FeZ/Aŭdu, vidu viaj okuloj…

El Vikifontaro
Salti al navigilo Salti al serĉilo
AŬDU VI, VIDU VIAJ OKULOJ…


Sub la interna forta alvoko
De l’ unuiĝo alvenis ni
Por jubilea festo — al »Oka«
Milducentope kaj eble pli…

Jaro pasinta estis la provo
De nia forto kaj energi’.
Kaj jen dum »Oka«, jen en Krakovo
Triumfon sian kronfestis ĝi.

Se vi, ho ruzekora bruulo,
Kaŝe troviĝis nun inter ni,
Aŭdu vi, vidu via okulo,
Kaj nian forton ekkredu vi!…

Vana, malnobla estas laboro
En la mallumo de la subter’.
Kredu, ke tiu via fervoro
Por la pli bona indas afer’

Ol pereigan, ol Herostratan
Gloron akiri en sub la min’ —
Prenu pli ĝuste manon kunfratan,
Ni pacinvitas amike Vin!…

El la subtero (aŭ el la profundo de la scenejo) eliras iu malluma persono, kiu, ŝirmetante la okulojn, diras emocie:

Invito via min venigas…
La lum’ okulojn plenblindigas…
Min io pelas… io igas…
Instigas io min…

Nek famo, nek la ambicio,
Nek gvidas min la glorenvio —
Min pelas io, igas io…
Instigas min sen fin’…

Mi estas kvazaŭ pekspirito
Al vag’ eterna kondamuita,
Al pereiga ago spita —
Jen kio estas mi!

Pereo, sango kaj detruo —
Jen mia ĝojo, mia ĝuo!…
Sed tamen — ia plorenuo
Min premas sen konsci’.

Invito via min venigas…
La forto via min mortigas…
La lum’ okulojn plenblindigas…
Ho, ŝirmu iom ĝin!…

(Malrapide foriras.)

— Jes!… forto nia vin mortigos,
La lum’ okulojn plenblindigos,
Sed koro nia humiligos
Kaj — repacigos vin!…


»La Revuo« 1912—3 (pĝ 53).