Fabloj de I. A. Krilov/La lupo kaj la ŝafido

El Vikifontaro
Salti al navigilo Salti al serĉilo
12. La orakolo Indekso : Fabloj de I. A. Krilov
de Ivan Krilov
Tradukita de Vasilij Devjatnin
13. La lupo kaj la ŝafido
14. La libelo kaj la formiko


13. La lupo kaj la ŝafido.

Fortul' neniam premi malfortulon hontas;
Al ni ekzemplojn tiajn donas historio,
Sed ni forgesis jam pri tio;
Kaj jen pri kio fabl' al ni rakontas.
Ŝafido dum varmego trinkis el rivero;
Subite venis la mizero:
Vagadis tie-ĉi malsata lup' proksime.
Tuj mem rapidas ĝi al la ŝafid'—ofero;
Gi [tiel] volas tamen agi leĝe, sed ne krime,
Kaj krias: «vi, bastard', forgesis pri estimo,
Ĉar vi trinkaĵon puran tian
Mian
Ekmiksis kun la ŝlimo!
Por tia kondutaĉo
Vi restos tuj sen la kapaĉo!
— «Se via lupa moŝt' permesos,
Mi diros: evidente mi ja vin konvinkas,
Ke mi de vi cent paŝojn malproksime trinkas;
Do vi koleron vian nun forgesos:
Trinkaĵon vian malpurigi mi ne povas»
— «Do sekve mi mensogas!
Fripono! Kiel ne forglutos vin la tero!
Ĉi tie ankaŭ en pasinta vi somero
Insulti min al vi permesis:
Mi tion-ĉi, amiko, ne forgesis!»
— «De mia tagnaskiĝ' ne pasis unu jaro»
Respondas la ŝafid'. — «Nu, sekve frato via».
— «Ne havas mi la fratojn». — «Nu bofrato ia,
Baptan', aŭ iu ajn el via parencaro.
Vi mem, kaj ĉiuj hundoj, kaj paŝtistoj viaj—
Vi per malamo spiras
Kaj ĉiuj ĉiam pereigi min deziras,
— Kaj mi nun punos vin por la suferoj miaj».
— «Ĉu estas kulpa mi?» — «Nu, mi vin ne aŭskultas.
Ne volas mi prijuĝi vian parencaron!
Vi estas kulpa, ĉar malŝato min tumultas»
Kaj ĝi forportis la ŝafidon en arbaron.