ĉevalojn. Fronte al la trab-barilo de la enirejo, kie suniĝis ruĝa lan-kovrilo, sinjoro Rafo ekkriis, stariĝante sur la piedingoj:
—Laŭdata estu Dio!
—... Kaj lia sanktega patrino —respondis voĉo de virino.
—Ĉu ne estas kiu venu forpeli la hundojn?
—Jam tuj.
—Ĉu la infanino Griselda?
—En la rivereto.
Kompleze ni observis la purecon de la korto, plena je nigraj hiskiamoj, imorteloj, nerioj, papavetoj kaj aliaj plantoj de la tropiko. Ĉirkaŭ la horto donis refreŝigon la platanujaroj, de susuraj kaj rompitaj folioj, ene de la barilo de bambuo kiu protektis la loĝejon, sur kies firsto elmontris siajn splendon pavo.
Fine, kaduka mulatino ekvidiĝis ĉe la pordo de la kuirejo, sekiganta la manojn per la rando de la subjupo.
—Huŝ, tju! —li kriis, ĵetante ŝelon al la kokinoj kiuj gratadis la bedon—. Eniru, ke la infanino Griselda banas sin. La hundoj ne mordas, ili jam mordis!
Kaj li reiris al siaj taskoj.
Sen atestantoj, ni okupis la ĉambron kiu taŭgis kiel salono, kie ne estis alia ilaro ol du hamakoj, unu rosto-krado, du benketoj, tri kofroj kaj unu kudro-maŝino «Singer». Alicia, sufokita, balanciĝis troigante la lacecon, kiam eniris la infanino Griselda, nudpieda, kun la bankostumo en la brako, la kombilo en la har-flanko kaj la sap-brikoj en duonkalabaso.
Pardonu vi —ni diris al ŝi.
—Vi havas je via dispono la kabanon kaj la personon. Ho! Ĉu ankaŭ venis sinjoro Rafaelo? Kion li faras en la remizo?
Kaj elirante el la korto , diris al li familiare:
Ventokapa, ĉu vi forgesis denove la kajeron? Mi tigriniĝas kontaŭ vi. Ne venu al mi kun tio, ĉar ni kverlos.
Estis ŝi ino brunhaŭta kaj fortika, nek alta nek malalta kun diketa vizaĝo kaj simpatiaj okuloj. Ŝi ridis montranta la larĝajn kaj blankegajn dentojn, dum ŝia laborema mano elpremis la gutantajn hararojn sur la elbroĉita mam'zono. Turniĝante al ni demandis:
—Ĉu oni jam alportis al vi kafon?
—Ne ĝenu vin...
—Tiana, Bastina, kio okazis?
Kaj sidinte en la hamako apud Alicia, demandis al ŝi ĉu la diamantoj de ŝiaj orelringoj estis nefalsaj kaj ĉu ŝi havis aliajn por vendi.
—Sinjorino, se vi ŝatas ilin...
—Mi ŝanĝas ilin kontraŭ tiu kudro-maŝino.
—Ĉiam lerta por la negocoj —galantis sinjoro Rafo.
