Fabloj de I. A. Krilov/La kesteto

El Vikifontaro
Salti al navigilo Salti al serĉilo
5. La rano kaj la bovo Indekso : [[Fabloj de I. A. Krilov]]
de Ivan Krilov
Tradukita de Vasilij Devjatnin
6. La kesteto
7. Leona divido


6. La kesteto.

Ne povas ofte ni kompreni
Objekton, kiun nur diveni
Bezonas ni, — sen konsidero
Alpaŝi al afero
Alportis iu la kesteton de meblisto.
Mirinda estis la kesteto pura, hela, —
Kaj ĉiuj do admiris je kesteto bela.
Eniras ĉambron ia mekanikartisto [tiel].
Kaj jen li diras: «Ha, ĝi havas ja sekreton;
Jes, sen seruro, vidu;
Sed povas mi malfermi tiun-ĉi kesteton, —
Mi petas vin, je mi ne ridu!
Min tute ne timigas ia artifiko:
Sufiĉe estas lerta mi en mekaniko».
Kaj jen per sperta majstra gesto
Li manipulas kun la kesto, —
Turmentas sian saĝan kapon:
Li premas ian najlon, krampon, ian klapon.
Lin ĉiuflanke ĉiuj vidas,
Balancas iu kapon,
Aliaj flustras, kaj aliaj moke ridas.
En la oreloj nur sonoras:
«Ne, ne, ne tiel, ne!» La majstro pli laboras.
Li ŝvitis, ŝvitis; fine li laciĝis
Kaj de la kest' foriĝis,
Ne kompreninte la sekreton de l'kesteto,
Sed ĝi eĉ estis sen sekreto.