Fabloj de I. A. Krilov/La korniko kaj la vulpo

El Vikifontaro
Salti al navigilo Salti al serĉilo
3. La maljunulo kaj tri junuloj Indekso : [[Fabloj de I. A. Krilov]]
de Ivan Krilov
Tradukita de Vasilij Devjatnin
4. La korniko kaj la vulpo
5. La rano kaj la bovo


4. La korniko kaj la vulpo.

Al ni ripetas ĉiam saĝo,
Ke flato estas abomena; vane tute:
En koron la flatul' penetros sendispute.
Korniko trovis ie pecon da fromaĝo.
Sur la abion sidiĝinte
Kaj apetite matenmanĝi intencinte, —
Sidante, en la bek' ĝi la fromaĝon tenis.
En tiu sama temp' la ruza vulpo venis.
Odoro de l'fromaĝo ĝin haltigas:
La vulpo vidas ĝin — la vulpon ĝi ravigas.
Al arbo la fripon' sur piedfingroj iras,
La voston svingas, kaj apenaŭ spiras,
Kaj tiel dolĉe, tiel ĉarme diras:
«Kolombo mia, kiel bela!
Koleto kia, okuletoj!
Kaj kia eksteraj' ĉiela!
Beketo kia kaj plumetoj
Kaj certe devas esti via voĉ' anĝela!
Ekkantu! Se vi bone kantas, kara mia,
Kun eksterajo ĉarma kaj belega tia,
Vi estus birdo-reĝo nia!»
Pro laŭdoj la kornikon kaptis kvazaŭ morto,
De ĝojo en la brust' spirado haltis,
Kaj pro afabla de la vulpo laŭda vorto
La malsaĝulo garkis [tiel] per la tuta forto:
Elfalis la fromaĝ' — kun ĝi la vulp' forsaltis.