Maria/Ĉapitro I

El Vikifontaro
Iri al: navigado, serĉi
Al la fratoj de Efrain' Indekso : Maria
de Jorge Isaacs
Tradukita de Andrés Turrisi, Detlef Karthaus kaj Ruben' Torres
Ĉapitro I
Ĉapitro II
Tradukata ekde 2005.


I

Era yo niño aún cuando me alejaron de la casa paterna para que diera principio a mis estudios en el colegio del doctor Lorenzo María Lleras, establecido en Bogotá hacía pocos años, y famoso en toda la República por aquel tiempo.

Mi estis ankoraŭ infano kiam oni forigis min de la gepatra domo por ke mi komencu miajn studojn en la lernejo de D-ro Lorenzo Maria Lleras, establita en Bogoto antaŭ malmulte da jaroj, kaj tiam fama en la tuta respubliko.

En la noche víspera de mi viaje, después de la velada, entró a mi cuarto una de mis hermanas, y sin decirme una sola palabra cariñosa, porque los sollozos le embargaban la voz, cortó de mi cabeza unos cabellos: cuando salió, habían rodado por mi cuello algunas lágrimas suyas.

La nokton antaŭ mia vojaĝo, post la vesperkunveno, unu el miaj fratinoj eniris mian ĉambron, kaj sen diri al mi eĉ unu solan karesan vorton, ĉar la plorĝemado malhelpis ŝian voĉon, tranĉis el mia kapo kelkajn harojn: kiam ŝi eliris, kelkaj de ŝiaj larmoj estis rulintaj sur mia kolo.

Me dormí llorando y experimenté como un vago presentimiento de muchos pesares que debía sufrir después. Esos cabellos quitados a una cabeza infantil; aquella precaución del amor contra la muerte delante de tanta vida, hicieron que durante el sueño vagase mi alma por todos los sitios donde había pasado, sin comprenderlo, las horas más felices de mi existencia.

Mi endormiĝis plorante kaj mi spertis kvazaŭ vagan antaŭsenton de multaj malĝojoj kiujn mi devis suferi poste. Tiuj haroj elprenitaj de infana kapo; tiu antaŭzorgo de la amo kontraŭ la morto fronte al tiom da vivo, faris ke dum la sonĝo mia animo vagis en ĉiuj lokoj kie mi estis pasinta, sen kompreni ke tiuj estis la plej feliĉaj horoj de mia ekzisto.

A la mañana siguiente mi padre desató de mi cabeza, humedecida por tantas lágrimas, los brazos de mi madre. Mis hermanas al decirme sus adioses las enjugaron con besos. María esperó humildemente su turno, y balbuciendo su despedida, juntó su mejilla sonrosada a la mía, helada por la primera sensación de dolor.

La venontan matenon mia patro malligis de mia kapo, malseka pro tiom da larmoj, la brakojn de mia patrino. Miaj fratinoj dirante al mi siajn adiaŭojn forigis la larmojn per kisoj. Maria atendis humile sian vicon, kaj balbutante siajn adiaŭojn, kunigis sian rozkoloran vangon al la mia, frosta pro la unua sensacio de doloro.

Pocos momentos después seguía yo a mi padre, que ocultaba el rostro a mis miradas. Las pisadas de nuestros caballos en el sendero guijarroso ahogaban mis últimos sollozos. El rumor del Zabaletas, cuyas vegas quedaban a nuestra derecha, se aminoraba por instantes. Dábamos ya la vuelta a una de las colinas de la vereda, en las que solían divisarse desde la casa viajeros deseados; volví la vista hacia ella buscando uno de tantos seres queridos: María estaba bajo las enredaderas que adornaban las ventanas del aposento de mi madre.

Iom poste mi sekvis mian patron, kiu kaŝis la vizaĝon for de miaj rigardoj. La paŝoj de niaj ĉevaloj en la ŝtonplena vojeto dronigis miajn lastajn plorĝemojn. La murmuro de la rivero Zabaletas, kies malaltejoj situis je nia dekstro, malfortiĝis dum momentoj. Ni jam preterpasis unu de la montetoj de la vojeto, en kiu kutime oni ekvidis el la domo bonvenajn vojaĝantojn, mi turnis la rigardon al ĝi serĉante unu de tiuj tiom amataj estaĵoj: Maria estis sub la grimpoplantoj kiuj ornamadis la ĉambron de mia patrino.