Maria/Ĉapitro VI

El Vikifontaro
Iri al: navigado, serĉi
Ĉapitro V Indekso : Maria
de Jorge Isaacs
Tradukita de Andrés Turrisi, Detlef Karthaus kaj Ruben' Torres
Ĉapitro VI
Ĉapitro VII
Tradukata ekde 2005.


VI

¿Qué había pasado en aquellos cuatro días en el alma de María?

Kio estis pasinta en tiuj kvar tagoj en la animo de Maria?

Iba ella a colocar una lámpara en una de las mesas del salón, cuando me acerqué a saludarla, y ya había extrañado no verla en medio del grupo de la familia en la gradería donde acabábamos de desmontarnos. El temblor de su mano expuso la lámpara, y yo le presté ayuda, menos tranquilo de lo que creía estarlo. Parecióme ligeramente pálida, y alrededor de sus ojos había una leve sombra, imperceptible para quien la hubiese visto sin mirarla. Volvió el rostro hacia mi madre, que hablaba en ese momento, evitando así que yo pudiera examinarlo bañado por la luz que teníamos cerca; noté entonces que en el nacimiento de una de las trenzas tenía un clavel marchito; y era sin duda el que le había yo dado la víspera de mi marcha para el valle. La crucecilla de coral esmaltada que había traído para ella, igual a la de mis hermanas, la llevaba al cuello pendiente de un cordón de pelo negro. Estuvo silenciosa, sentada en medio de las butacas que ocupábamos mi madre y yo. Como la resolución de mi padre sobre mi viaje no se apartaba de mi memoria, debí de parecerle a ella triste, pues me dijo en voz casi baja:

Ŝi estis metonta lampon en unu el la tabloj de la salono, kiam mi apudiĝis al ŝi por ŝin saluti, kaj jam surprizis min ne vidi ŝin meze de la familia grupo en la loko* kie ni ĵus deĉevaliĝis. La tremo de ŝia mano danĝere malstabiligis la lampon, kaj mi helpis ŝin, malpli trankvila ol mi kredis esti. Ŝi ŝajnis al mi leĝere pala, kaj ĉirkaŭ ŝiaj okuloj estis leĝera ombro, nepercetebla por tiuj kiuj vidus ŝin sen bone rigardi. Ŝi turnis la vizaĝon al mia patrino, kiu parolis en tiu momento, evitante tiel ke mi povus ekzameni ĝin banata per la lumo kiun ni havis proksime; mi rimarkis tiam ke je la komenco de unu el ŝiaj harplektoj ŝi havis velkintan dianton; kaj ĝi estis sendube tiu kiun mi donis al ŝi la tagon antaŭ mia foriro al la valo. La kruceto de emajlita koralo kiun mi alportis por ŝi, sama al tiu de miaj fratinoj, pendis sur ŝia kolo per laĉo de nigra hararo. Ŝi estis silenta, sidanta meze de la brakseĝoj kiujn okupis mia patrino kaj mi. Pro tio ke la decido de mia patro pri mia vojaĝo ne apartiĝis el mia memoro, mi eble ŝajnis al ŝi malĝoja, ĉar ŝi diris al mi per voĉo preskaŭ neaŭdebla:

—¿Te ha hecho daño el viaje?

—Ĉu damaĝis vin la vojaĝo?

—No, María —le contesté—; pero nos hemos asoleado y hemos andado tanto...

—Ne, Maria —mi respondis—; sed ni nin sunumis kaj ni promenis tiom…

Iba a decirle algo más, pero el acento confidencial de su voz, la luz nueva para mí que sorprendí en sus ojos, me impidieron hacer otra cosa que mirarla, hasta que, notando que se avergonzaba de la involuntaria fijeza de mis miradas, y encontrándome examinado por una de mi padre (más terrible cuando cierta sonrisa pasajera vagaba en sus labios), salí del salón con dirección a mi cuarto.

Mi estis dironta al ŝi ion alian, sed la konfida tono de ŝia voĉo, la novan brilon al mi kiun mi malkovris en ŝiaj okuloj, malebligis al mi fari ion krom ŝin rigardi, ĝis kiam mi notis ke ŝi hontiĝis de la nevola fikseco de miaj rigardoj. Ĝuste tiam patro ĵetis ekzamenan rigardon al mi kiu estis pli terura kiam pasis certa mallonga rideto sur liaj lipoj; mi eliris el la salono en la direkto al mia ĉambro.

Cerré las puertas. Allí estaban las flores recogidas por ella para mí; las ajé con mis besos; quise aspirar de una vez todos sus aromas, buscando en ellos los de los vestidos de María; bañélas con mis lágrimas... ¡Ah, los que no habéis llorado de felicidad así, llorad de desesperación, si ha pasado vuestra adolescencia, porque así tampoco volveréis a amar ya!

Mi fermis al pordojn. Jen la floroj kiujn ŝi estis kolektintaj por mi; mi malbriligis ilin per miaj kisoj; mi volis enspiri je unu sola fojo ĉiujn iliajn aromojn, serĉante en ili tiujn de la vestaĵoj de Maria; mi banis ilin per miaj larmoj…Ho, tiuj kiuj ne ploris tiel pro feliĉco , ploru pro senespero, se via adoleskeco estas pasinta, ĉar tiel vi jam ne ploros plu!

¡Primer amor!... Noble orgullo de sentirnos amados: sacrificio dulce de todo lo que antes nos era caro a favor de la mujer querida; felicidad que comprada para un día con las lágrimas de toda una existencia, recibiríamos como un don de Dios; perfume para todas las horas del porvenir; luz inextinguible del pasado; flor guardada en el alma y que no es dado marchitar a los desengaños; único tesoro que no puede arrebatarnos la envidia de los hombres; delirio delicioso... inspiración del Cielo... ¡María! ¡María! ¡Cuánto te amé! ¡Cuánto te amara!

Unua amo! Kia nobla fiereco senti sin amata: dolĉa ofero de ĉio kio antaŭe estis al ni kara favore de la amata virino; feliĉeco kiu aĉetata por unu tago per la larmoj de tuta ekzistado, ni ricevis kiel Dia donitaĵo; parfumo por ĉiuj horoj de la estonteco; neestingebla lumo de la pasinteco; floro konservita en la animo kaj kiu ne eblas velki pro elreviĝoj; unusola trezoro kiun ne povas forpreni de ni la envio de la homoj; delica deliro… inspiro de la ĉielo… Maria! Maria! Kiom mi amis vin! Kiom mi estus amanta vin!