Maria/Ĉapitro VIII

El Vikifontaro
Iri al: navigado, serĉi
Ĉapitro VII Indekso : Maria
de Jorge Isaacs
Tradukita de Andrés Turrisi, Detlef Karthaus kaj Ruben' Torres
Ĉapitro VIII
Ĉapitro IX
Tradukata ekde 2005.


VIII

A prima noche llamó Emma a mi puerta para que fuera a la mesa. Me bañé el rostro para ocultar las huellas de mis lágrimas, y me mudé los vestidos para disculpar mi tardanza.

Post krepusko Emma frapis mian pordon por ke mi iru al la manĝotablo. Mi lavis mian vizaĝon por kaŝi la ŝpurojn de miaj larmoj, kaj mi surmetis aliajn vestaĵojn por senkulpigi min pro mia malfruiĝo.

No estaba María en el comedor, y en vano imaginé que sus ocupaciones la habían hecho demorarse más de lo acostumbrado. Notando mi padre un asiento desocupado, preguntó por ella, y Emma la disculpó diciendo que desde esa tarde había tenido dolor de cabeza y que dormía ya. Procuré no mostrarme impresionado; y haciendo todo esfuerzo para que la conversación fuera amena, hablé con entusiasmo de todas las mejoras que había encontrado en las fincas que acabábamos de visitar. Pero todo fue inútil: mi padre estaba más fatigado que yo, y se retiró temprano; Emma y mi madre se levantaron para ir a acostar a los niños y ver cómo estaba María, lo cual les agradecí, sin que me sorprendiera ya en mí ese mismo sentimiento de gratitud.

Maria ne ĉe-estis en la manĝoĉambro, kaj vane mi imagis ke ŝiaj okupoj malfruigis ŝin pli ol kutime. Mia patro, rimarkinte neokuipitan seĝon, demandis pri ŝi, kaj Emma senkulpigis ŝin dirante ke ekde tiu posttagmezo ŝi havis kapdoloron kaj ke ŝi jam dormis. Mi klopodis ne montri min impresita kaj faris ĉian strebon por ke la konversacio estu plaĉa kaj plezuriga. Mi parolis entuziasme pri ĉiuj plibonigoj kiujn mi trovis en la bienoj kiujn ni ĵus vizitis. Sed ĉio estis vana: mia patro estis pli laca ol mi, kaj retiriĝis frue. Emma kaj ŝia patrino leviĝis por enlitigi la infanojn kaj vidi kiel fartas Maria, pri kio mi dankas ilin, kaj mia dankemo jam ne surpizis min.

Aunque Emma volvió al comedor, la sobremesa no duró largo tiempo. Felipe y Eloísa, que se habían empeñado en que tomara parte en su juego de naipes, acusaron de soñolientos mis ojos. Aquél había solicitado inútilmente de mi madre permiso para acompañarme al día siguiente a la montaña, por lo cual se retiró descontento.

Kvankam Emma reiris al al manĝejo,la postmanĝa societemo ne daŭris longe. Felipo kaj Eloisa, kiuj insistis ke mi partoprenu en ilia kartludo notis miajn dormemajn okulojn. La unua petis vane al mia patrino permeson por akompani min la venontan tagon al la monto, kaj pro tio retiriĝis malkontenta.

Meditando en mi cuarto, creí adivinar la causa del sufrimiento de María. Recordé la manera como yo había salido del salón después de mi llegada y cómo la impresión que me hizo el acento confidencial de ella fue motivo de que le contestara con la falta de tino propio de quien está reprimiendo una emoción. Conociendo ya el origen de su pena, habría dado mil vidas por obtener un perdón suyo; pero la duda vino a agravar la turbación de mi espíritu. Dudé del amor de María. ¿Por qué, pensaba yo, se esfuerza mi corazón en creerla sometida a este mismo martirio? Consideréme indigno de poseer tanta belleza, tanta inocencia. Echéme en cara ese orgullo que me había ofuscado hasta el punto de creerme por él objeto de su amor, siendo solamente merecedor de su cariño de hermana. En mi locura pensé con menos terror, con placer casi, en mi próximo viaje.

Meditante en mia ĉambro, mi kredis vidi la kialon de la sufero de Maria. Mi memoris kiel mi eliris la salonon post mia alveno, kaj kiel la impreson, kiun faris al mi ŝia konfidenca parolmaniero estis la kialo por mia manko de prudento kiam mi respondis, kio estas la karaktero de iu, kiu bridas emocion. Koninte jam la originon de ŝia malĝojo, mi estus doninta mil vivojn por havi ŝian pardonon; sed rezultis ke la dubo pligravigis la konfuzon de mia spirito. Mi dubis pri la amo de Maria. Mi demandis min kial mia koro penas kredi ŝin submetita al tiu sama sufero? Mi konsideris min neinda posedi tioman belecon, tioman naivecon. Mi riproĉis al mi tiun orgojlon kiu konfuzigis min ĝis la punkto kredi min esti la objekto de tiu amo, meritante nur ŝian korinklinon de fratino. En mia frenezeco mi pensis kun malpli da teruro, preskaŭ kun plezuro, en la venonta vojaĝo.