Maria/Ĉapitro X

El Vikifontaro
Iri al: navigado, serĉi
Ĉapitro IX Indekso : Maria
de Jorge Isaacs
Tradukita de Andrés Turrisi, Detlef Karthaus kaj Ruben' Torres
Ĉapitro X
Ĉapitro XI
Tradukata ekde 2005.


X

A mi regreso, que hice lentamente, la imagen de María volvió a asirse a mi memoria. Aquellas soledades, sus bosques silenciosos, su flores, sus aves y sus aguas, ¿por qué me hablaban de ella? ¿Qué había allí de María? En las sombras húmedas, en la brisa que movía los follajes, en el rumor del río... Era que veía el Edén, pero faltaba ella; era que no podía dejar de amarla, aunque no me amase. Y aspiraba el perfume del ramo de azucenas silvestres que las hijas de José habían formado para mí, pensando yo que acaso merecerían ser tocadas por los labios de María: así se habían debilitado en tan pocas horas mis propósitos de la noche.

Post mia reveno, kiun mi faris malrapide, la bildo de Maria denove altrudis mian memoron. Tiuj senhomaj lokoj, ĝiaj silentaj arbaroj, ĝiaj floroj, ĝiaj birdoj kaj ĝiaj akvoj, kial ili parolis al mi pri ŝi? Kiel ili rilatis al Maria? En la humidaj ombroj, en la venteto kiu movis la foliaron, en la murmuro de la rivero... Estis ke mi vidis la Edenon, sed mankis ŝi; estis ke mi ne povis ĉesi ami ŝin, kvankam ŝi ne amis min. Kaj mi enspiris la parfumon de la florbukedo de sovaĝaj lilioj kiun la filinoj de Jozefo kunligis por mi, pensante ke eble ili meritus esti tuŝataj de la lipoj de Maria: Tiel malfortiĝis en malmultaj horoj miaj celoj de la nokto.

Apenas llegué a casa, me dirigí al costurero de mi madre: María estaba con ella; mis hermanas se habían ido al baño. Después de contestarme el saludo, María bajó los ojos sobre la costura. Mi madre se manifestó regocijada por mi vuelta; pues sobresaltados en casa con la demora, habían enviado a buscarme en aquel momento. Hablaba con ellas ponderando los progresos de José, y Mayo quitaba con la lengua a mis vestidos los cadillos que se les habían prendido en las malezas.

Tuj kiam mi atingis la domon, mi iris al la kudrejo de mia patrino: Maria estis kun ŝi; miaj fratinoj estis foririntaj al la banejo. Post respondi mian saluton, Maria mallevis la okulojn sur la kudraĵon. Mia patrino videble ĝojis pro mia reveno: ĉar ektimigita en la domo pro mia prokrasto, oni sendis iun serĉi min en tiu momento. Mi parolis kun ili laŭdegante la progresojn de Jozefo, kaj Majo lekis de miaj vestaĵoj la lanugon kiu algluiĝis al mi** en la veproj.

Levantó María otra vez los ojos, fijándolos en el ramo de azucenas que tenía yo en la mano izquierda, mientras me apoyaba con la derecha en la escopeta; creí comprender que las deseaba, pero un temor indefinible, cierto respeto a mi madre y a mis propósitos de por la noche, me impidieron ofrecérselas. Mas me deleitaba imaginando cuán bella quedaría una de mis pequeñas azucenas sobre sus cabellos de color castaño luciente. Para ella debían ser, porque habría recogido durante la mañana azahares y violetas para el florero de mi mesa. Cuando entré a mi cuarto no vi una flor allí. Si hubiese encontrado enrollada sobre la mesa una víbora, no hubiera yo sentido emoción igual a la que me ocasionó la ausencia de las flores: su fragancia había llegado a ser algo del espíritu de María que vagaba a mi alrededor en las horas de estudio, que se mecía en las cortinas de mi lecho durante la noche... ¡Ah! ¡Conque era verdad que no me amaba! ¡Conque había podido engañarme tanto mi imaginación visionaria! Y de ese ramo que había traído para ella, ¿qué podía yo hacer? Si otra mujer, bella y seductora, hubiese estado allí en ese momento, en ese instante de resentimiento contra mi orgullo, de resentimiento con María, a ella lo habría dado a condición de que lo mostrase a todos y se embelleciera con él. Lo llevé a mis labios como para despedirme por última vez de una ilusión querida, y lo arrojé por la ventana.

Maria denove levis la okulojn, fiksante ilin en la bukedo de lilioj kiun mi havis en la maldekstra mano, dum mi apogis min per la dekstra sur la ĉaspafilo.: mi havis la impreson ke ŝi deziris ilin, sed nedifinebla timo, ia respekto al mia patrino kaj al miaj celoj por la vespero, malpermesis al mi oferti ilin al ŝi. Pli plezurigis min imagi kiom bela restus unu el miaj malgrandaj lilioj sur ŝia kaŝtanbruna hararo. Por ŝi estis destinitaj la lilioj, ĉar estis mia kutimo kolekti dummatene oranĝflorojn kaj violojn por la florujo de mia tablo. Kiam mi eniris en mia ĉambro mi vidis neniun floron tie. Se mi estus trovinta vipuron ĉirkaŭvolvita sur la tablo, mi ne estus sentinta emocion tiom forta kiom okazigis al mi la foresto de floroj: ilia aromo iom post iom karakterizis la spiriton de Maria kiu vagadis ĉirkaŭ mi dum la horoj de studado, kiu lulis sin en la kurtenoj de mia lito dum la nokto... Ha! Do estis vero ke ŝi ne amis min! Do tiom povis trompi min mia vizia imagopovo! Kaj de tiu bukedo kiun mi kunportis por ŝi, kion mi povis fari? Se alia virino, bela kaj alloga, estintus tie sammomente, en tiu momento de rankoro kontraŭ mia orgojlo, de rankoro kontraŭ Maria, al ŝi mi estus doninta ĝin kondiĉe ke ŝi montru ĝin al ĉiuj kaj ŝi beliĝu per ĝi. Mi portis ĝin al miaj lipoj kvazaŭ por adiaŭi lastfoje de amata iluzio, kaj mi forĵetis ĝin tra la fenestro.