Maria/Ĉapitro XXIV

El Vikifontaro
Iri al: navigado, serĉi
Ĉapitro XXIII Indekso : Maria
de Jorge Isaacs
Tradukita de Andrés Turrisi, Detlef Karthaus kaj Ruben' Torres
Ĉapitro XXIV
Ĉapitro XXV
Tradukata ekde 2005.


XXIV

Llegó la hora de retirarnos, y temiendo yo que me hubiesen preparado cama en el mismo cuarto que a Carlos, me dirigí al mío: de él salían en ese momento mi madre y María.

Alvenis la horo ke ni retiriĝu, kaj timante ke oni estus preparinta liton al mi en la sama ĉambro de Carlos, mi ekiris al mia: de ĝi eliris en tiu momento mia patrino kaj Maria.

—Yo podré dormir solo aquí, ¿no es verdad? —pregunté a la primera, quien comprendiendo el motivo de la pregunta, respondió:

—Ĉu mi povas dormi sola ĉi tie, ĉu ne vere? — demandis mi al la unua, kiu komprenante la motivon de la demando, respondis:

—No; tu amigo.

—Ne; via amiko.

—¡Ah! sí, las flores —dije viendo las de mi florero puestas en él por la mañana y que llevaba en un pañuelo María—. ¿Adónde las llevas?

—Ha! Jes, la floroj —diris mi vidante tiujn de mia florujo metitaj en ĝi matene kaj kiujn postis en tuko Maria— Kie vi alportas ilin?

—Al oratorio, porque como no ha habido tiempo hoy para poner otras allá...

—Al la preĝejo, ĉar kiel ne estis tempo hodiaŭ por meti aliajn tie…

Le agradecí sobremanera la fineza de no permitir que las flores destinadas por ella para mí, adornasen esa noche mi cuarto y estuviesen al alcance de otro.

Mi dankis al ŝi eksteme la komplezon ne permesi ke la floroj destinitaj de ŝi por mi, arnamu tiun nokton mia ĉambro kaj estus proksime de alia.

Pero ella había dejado el ramo de azucenas que yo había traído aquella tarde de la montaña, aunque estaba muy visible sobre mi mesa, y se las presenté diciéndole:

—Sed ŝi lasis la bukedon de lilioj kiun mi portis tiun posttagmezon de la monto, kiu estis tre videbla sur ia tablo, kaj mi prezemtis ĝin al ŝi dirante:

—Lleva también estas azucenas para el altar: Tránsito me las dio para ti, al recomendarme te avisara que te había elegido para madrina de su matrimonio. Y como todos debemos rogar por su felicidad...

—Portu ankaŭ tiujn liliojn por la altaro: Transito donis ilin al mi por vi, kiam li komisiis min ke mi anoncu al vi ke ŝi elektis vin madrina**** de ŝia edziniĝio. Kaj kiel ĉiuj devas petegi por ŝia feliĉeco…

—Sí, sí —me respondió—; ¿conque quiere que yo sea su madrina? —añadió como consultando a mi madre.

—Jes, jes —ŝi respondis al mi—; ĉu ŝi volas ke mi estu la madrina***? —ŝi aldonis kvazaŭ konsultante mian patrinon.

—Eso es muy natural —le dijo ésta.

—Tio estas tre natura —diris al ŝi tiu ĉi.

—¡Y yo que tengo un traje tan lindo para que le sirva ese día! Es necesario que le digas que yo me he puesto muy contenta al saber que nos... que me ha preferido para su madrina.

—Kaj mi kiu havas belan kostumon kiu taŭgas al ŝi por tiu tago! Estas necese ke vi diru al ŝi ke mi estas tre kontenta ĉar ŝi preferis nin… ĉar li preferis min kiel ŝian edziniĝpatrino.

Mis hermanos, Felipe y el que le seguía, recibieron con sorpresa y placer la noticia de que yo pasaría la noche en el mismo cuarto que ellos. Habíanse acomodado los dos en una de las camas para que me sirviera la de Felipe: en las cortinas de ésta había prendido María el medallón de la Dolorosa, que estaba en las de mi cuarto.

Miaj fratoj, Felipe kaj tiu kiu sekvis lin, ricevis kun surprizo kaj plezuro la novaĵon ke mi pasigus la nokton en la sama ĉambro kun ili. Ni lokis ambaŭ en unu el la litoj por ke al mi taŭgu tiun de Felipe: en la kurtenoj de tiu ci Maria pendigis la medalionon de la Dolorosa, kiu estis en mia ĉambro.

Luego que los niños rezaron arrodilladitos en su cama, me dieron las buenas noches, y se durmieron después de haberse reído de los miedos que mutuamente se metían con la cabeza del tigre.

Post kiam la infanoj preĝis surgenue en sia lito, ili deziris al mi la bonan nokton, Kaj dormiĝis post ridi pri la timoj kiujn oni reciproke okazigis al la alia*** kun la kapo de la tigro.

Esa noche no solamente estaba conmigo la imagen de María: los ángeles de la casa dormían cerca de mí: al despuntar el Sol vendría ella a buscarlos para besar sus mejillas y llevarlos a la fuente, donde les bañaba los rostros con sus manos blancas y perfumadas como las rosas de Castilla que ellos recogían para el altar y para ella.

Tiu nokto ne nur estis kun mi la bildo de Maria: la anĝeloj de la domo dormis apud mi: ĉe la ekapero de la Suno ŝi venus kisi iliajn vangojn kaj porti ilin al la fonto, kie ŝi banis la vizaĝojn per siaj blankaj kaj parfumitaj manoj kiel rozoj de Kastilio**** kiujn ili kolektis por la altaro kaj por ŝi.